ص 220 ، س 3 ، هراور : در نسخه پ اين كلمه را « تهراو » نوشته .
مير معصوم در تاريخ سند ( ص 27 ) آن را « تهرى » خوانده و صاحب تحفة الكرام ( چاپ بمبئى ، ج 3 ، ص 15 ) تتبع او نموده .
ص 221 ، س 7 ، على بن محمد بن عبد الرحمن بن عبد اللّه السليطى :
احتمال دارد كه درينجا دو اسم مخلوط شده است يعنى على بن محمد ابو الحسن المدائنى و عبد الرحمن بن عبد اللّه السليطى . مير معصوم در تاريخ سند ( ص 27 ) گويد : و مردم لوهانه و سعته و چندر و ماچى و هالير و كوريچه نيز باستصواب على بن محمد بن عبد الرحمن السليطى آمدند ، و ايشان همه سر و پا برهنه بودند ، به زنهار درآمد ، ولى مير معصوم براى اين بيان هيچ سندى ندارد .
ص 228 ، س 14 ، كيرج : شايد بلوك « كيره » كه در شمال گجرات واقع است .
ص 233 ، س 16 ، تا به زمين كشمير : بايد اينجا « تا به زمين كسّه » يعنى قصّه (
Cutch
) بخوانيم . - س 17 ، بلهرا : سياحان و مورخان عرب ملوك خانوادهء ولّبهى را به همين لقب ياد كردهاند .
ص 234 ، س 18 - 19 ، على بن محمد بن سلمه بن محارب : درينجا نيز در ميان در اسم راوى اختلاط واقع شده است ، يعنى على بن محمد [ ابو الحسن المدائنى ] و مسلمه بن محارب . سلمه اشتباهت براى مسلمه .
ص 235 ، س 1 ، ارور بغرور : و فى فتوح البلدان « الرور و بغرور » .
بغرور شهرى بوده در نزديكى ارور ( ياقوت ؛ ج 2 ، ص 833 ) ، لهذا اين دو شهر را يكى دانسته ارور بغرور نوشتهاند .
ص 236 ، س 12 ، سكه ملتان : در همه نسخ اينچنين آمده . امّا واضحست كه سكه و ملتان دو شهر مختلف بوده است . لهذا بايد كه در همه جاها « سكه و ملتان » خوانده شود . وقتى كه بلاذرى بيان فتوح