بود وضع كرايه حجره و ساير مخارج و ضروريات كه ميانشان به صورت دانگ و سهم درميآمد و همين قانون و قرار تفرشىها بود كه از نظر پسنديدگى مورد قبول تهرانىها واقع شده آن را مورد اجرا و عمل درآوردند ، اگرچه در خلال آن باز لوطىگرىها و داشمشدىگرىهاى ذاتيشان بروز نموده ، گاهى در عين قرار دانگ و سهم باز رگ سخاوت و بلندنظرى يكى جنبيده مخارج تمام مجلس و دوستان جمع و ( وارد ) « 14 » شوندگان و اطرافيان را به عهده ميگرفت . به اين صورت كه مثلا در يك مجلس عرقخورى عرقفروش را صدا كرده پول عرق و سفرهى همه مشتريان را گردن ميگرفت و آن يك در چلوىاى كه رفيقى خواسته بود پول غذايش را حساب كند به رگ غيرتش خورده پول غذاى همه حاضران در چلوى را پرداخت كرده بود و همچنين در قهوهخانهها و مجالس عمومى كه با يك مختصر اداى احترام و يا اهانت به قبول پول چاى از طرف كسى همه اهل قهوهخانه را از حاضران تا آيندگان و آنچه كه تا آخر شب به آن قهوهخانه مراجعه كنند قبول مينمود . در هر صورت تاريخچهء ( دانگ ) را بايد از ورود تفرشىها به تهران براى تهيه كار از زمان مستوفى الممالك اول بدانيم كه هنوز نيز ميان عدهاى مرسوم و در بين جوانان كه ( پيكنيك ) جانشين آن شده است .
باغ مستوفى
باغ مستوفى در ( ونك ) نيز يكى ديگر از استراحتگاههاى مردم تهران بود كه
هامش
( 14 ) . هركس در محل و جمعى به آشنائى وارد ميشد او را ( وارد ) ميگفتند كه به گردن آن آشنا حقى پيدا مينمود ، به اين معنى كه اگر در قهوهخانه بود پول چايش بعهدهء آن آشنا يا رفيق و اگر در چلوى و حمام و غيره بود به همچنين كه نه حق پرداخت مخارج خود را داشت و نه حق اينكه آن رفيق يا دوستان سابق القرار را مهمان نمايد كه توهين عظيم وارد ساخته بود مگر در فاحشهخانه كه اين قرار از ساكن و وارد هردو سلب ميگرديد و حساب كردن مخارج و پول خانم رفيق از جمله اهانتها بشمار ميآمد .