تخطي إلى المحتوى الرئيسي

طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 185

مساهمون:

ص١٨٥

ماه جمادى الاول

پس بطورى كه گفته شد از ماه ربيع الآخر سرور و نشاط و نكاح و مزاوجت موقوف ميگرديد چه اولا بقول عوام بمناسبت داشتن اسم ( آخر ) اين ماه اين گونه كارها يعنى عقد و نكاح و رخت نو بريدن و اسم گذاران و شيرينىخوران و مثل آن خوش آخر عاقبت نميگرديد و به روايات مذهبى ماه صدمه ديدن حضرت زهرا صلوات اللّه عليها بوده كه توسط مخالفين ميان در و ديوار مانده فرزندش محسن سقط مىشود و رنج بيمارى بر داغ بىپدريش افزوده بيمار و داغدار ميگذرانده است ، و در اين ماه بوده كه دار فانى را وداع فرموده ، از روز سيزدهم آن عزاى آن بزرگوار شروع ميشده ، چهل روز يعنى تا آخر ماه جمادى الآخر چهلهء ايشان در پيش ميآمده كه بر هر فرد شيعه اين گونه اعمال بدشگون ميگشته بايد به كار تعزيت‌دارى آن مخدره بپردازند . در اين صورت اين دو ماه نيز ايام ( فاطميه ) محسوب ميگرديد كه در هر خانه و مسجد و هيئت و عزاخانه عزاى خاتون دو عالم برگزار ميگرديد و حسينيه‌ها سياه‌پوش شده وعّاظ و منبرىها روضه‌هاى اختصاصى آن حضرت را به گوشها ميرساندند و تعزيه‌هاى فاطميه برپا ميگشت و شبيه‌سازىها فراهم آمده ، عمر را در سوئى ظالم و حضرت زهرا را در سوئى محكوم و مظلوم ميساختند و زنها سياه‌ها در بر كرده مقنعه‌هاى سياه بر سر نموده ، البسهء الوان و آرايش ، پيرايش را