شرح تعرّف ص 210 نيز آمده .
( 162 / 10 ) - چون تو بىكبر . . . اشعار از مثنويّات طريق التّحقيق حكيم سنايى است ص 105 .
( 162 / 25 ) - الحكمة . . . در قشيريه ص 69 چنين آمده : « التّواضع نعمة لا يحسد عليها و الكبر محنة لا يرحم عليها . . . » در خردنامه ص 35 ترجمهء آن به فارسى آمده و عبارت عربى به حضرت امير ( ع ) منسوب است .
( 163 / 3 ) - اگر خود . . . اين دو بيت از گلستان سعدى است . ص 226 .
( 164 / 1 ) - تويى يارى رس . . . از خسرو و شيرين نظامى است . ( ص 189 به تصحيح پژمان بختيارى ) .
( 164 / 14 ) - به زيورها بيارايند . . . شعر از طيّبات سعدى است و در آنجا چنين است :
به زيورها بيارايند وقتى خوبرويان را * تو زيبارو چنان خوبى كه زيورها بيارايى
( 165 / 17 ) - حكايت . . . امام ابو الفضل كرمانى نامش عبد الرّحمن بن محمّد بن اميرويهء كرمانى است ، فقيه حنفى ، كه رياست مذهب حنفى در خراسان به دو پايان يافت ( فوت 543 ه در مرو ) از تأليفات اوست . التّجريد در فقه و الايضاح در شرح الجامع الكبير ( لغتنامه ) .
( 165 / 24 ) - تو اولوالأمرى . . . اشاره به آيهء شريفهء :
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ .
اين بيان نظر مفسّران اهل سنّت و جماعت است كه خروج بر سلطان جائر را جائز نمىدانند و اطاعت او را لازم مىشمارند و به روايت « كما تكونون يولّى عليكم » و « امراءكم أعمالكم » و نظاير آن استناد مىكنند . بيش از همه وقت ، در زمان سلجوقيان شاهان و اميران آن سلسله غالب علما را تحت نفوذ خويش درآوردند و بعضى از آنان به اظهار چنين نظرهايى پرداختند ، شاهان را اولوالأمر خواندند به خصوص كه اوضاع اجتماعى نيز حكم مىكرد تا اختيار و قدرت به دست يك نفر متمركز شود و جلو طغيان و عصيان گردنكشان و طاغيان گرفته آيد و نظامى در امور جمهور حاصل گردد . در تفاسير شيعه مراد از اولوالأمر ، ائمّهء معصومين است سلام اللّه عليهم اجمعين .
( 166 / 5 و 6 ) - دشت و امانيّه . نام دو ناحيه است در سرزمين ماوراءالنّهر نزديك رود جيحون ( مطلع السّعدين ) و ر . ك . به حواشى ص 225 و سفرنامهء ابن بطوطه ) .