يعنى ستايش مر خداى را كه نازل گردانيد بر بندهء خود قرآن را حالكونى كه آن قرآن مستقيم و معتدل است نه در آن افراط است و نه تفريط و نگردانيد در آن كجى كه در لفظ اختلالى و در معنى اختلافى و تناقضى باشد بنا برين كلمهء « له » بمعنى « فيه » است و گفته - اند كه : عوج بكسر عين مستعمل در معانى است و بفتح عين در اعيان خارجى . و غرض از انزال اينست كه
لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً
اى لينذر الكافرين باسا شديدا ، تا بيم كند پيغمبر به آن قرآن كافران را به عذاب سخت كه آن عذاب صادر باشد
مِنْ لَدُنْهُ
از جانب خداى تعالى و
فى تفسير العياشى « عن أبى جعفر عليه السّلام قال الباس الشديد علىّ و هو لدن رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله قاتل معه عدوه فذلك قوله :
لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ
»
يعنى حضرت امام محمد باقر عليه السّلام فرموده كه : مراد از بأس شديد اسد اللَّه الغالب على بن ابى طالب است و آن حضرت نزد رسول خدا صلوات اللَّه عليه و آله بود و مقاتله ميكرد با اعداء او و اينست مراد از قول خداى تعالى كه فرموده : «
لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ
» به اين معنى كه فرو فرستاديم قرآن صامت را تا بيم كند كافران را بعلى بن ابى طالب يعنى به قرآن ناطق كه نزد اوست
وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ
و تا مژده مؤمنين را
الَّذِينَ
آن چنان مؤمنين را كه
يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ
ميكنند كارهاى پسنديده
أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً
به اينكه مر ايشان - راست مزد نيكو كه آن بهشت است .
ماكِثِينَ فِيهِ
حالكونى كه مخلد و دايم باشند در آن أجر كه بهشت است
أَبَداً
هميشه و ايراد « ابدا » به جهت تاكيد ماكثين است .
وَ يُنْذِرَ الَّذِينَ
و تا بيم كند به آن بأس شديد كه مذكور شد آنانى را كه
قالُوا
گفتند :
اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً
فرا گرفت خداى تعالى براى خود فرزندى ، تكرار انذار و تخصيص اين گروه بذكر به جهت استعظام كفر ايشانست .
ما لَهُمْ
نيست اين قائلين را
بِهِ
به اين قول
مِنْ عِلْمٍ
هيچ دانشى
وَ لا لِآبائِهِمْ
و نه مر پدران ايشان را كه آن قائلين مقلد ايشانند بلكه از روى جهل مفرط و توهم كاذب