ميدهد كه آنان را كه بقيامت و سراى باز پسين ايمان ندارند ما براى ايشان بساختهايم و بجارده و نهاده عذابى دردناك آنگه گفت كه :
[ وَ يَدْعُ الْإِنْسانُ ]
آدمى در حال ضجارت و دلتنگى بر خويشتن و بر ديگران از فرزندان و اقرباء خود خداى را ميخواند ببدى چون خواندن او خداى خود را بخير و نيكى يعنى بر خود نفرين مىكند به چيزى كه اگر خدا آن را اجابت كند به روى سخت آيد « 1 » و آدمى هميشه در كارها مستعجل بوده است و شتاب زده ، بهر چه در دل آدمى افتد در طلب آن تعجيل مىكند و عاقبت آن نمىانديشد .
ابن عبّاس گفت : ضجر است و بىصبر ؛ صبر نميتواند كردن . و گفتهاند : عجول است
هامش
( 1 ) - در تفسير ابو الفتوح ( ره ) باضافهء : « و در وقت دوم بر آن پشيمان شود و اين قول عبد اللّه عبّاس است نحو قوله : اللّهمّ العنه و أهلكه و دمّر عليه و اگر خدا اجابت كند برو سخت آيد و قولى دگر آنست كه آدمى بتعجيل طلب چيزهائى كند كه او را بتر باشد به گمان انتفاع چنان كه دعا كند تا او را بهتر باشد « و آيت در معنى جارى مجراى آن بود كه گفت :
و عسى ان تكرهوا شيئا و هو خير لكم » .