82 ) و الصفحة الأخيرة بيضاء . و منه المجلّدات الأول و الثاني ، و الثالث و الخامس و الثامن ، في الرباط .
كتب في آخر سورة « طه » أنه فرغ من تفسيرها في 15 رمضان 880 و في شستربتى و الظاهرية و الزيتونة و دار الكتب مجلّدات متفرقة منه . و في مكتبة مدرسة بشيرأغا بالمدينة نسخة منه قريبه من الكمال . قال صاحب الأزهار الطيبة النشر - خ : له « حاشية على المحرّر في الفقه ، و لم أجد له ترجمة » . » .
( 1323 ) 94 / 13 « هلّا شققت . . . ؟ » .
نگر : كشف الاسرار ، ج 2 ، ص 643 .
( 1324 ) 94 / 19 و 20 « اللّهمّ وال من والاه . . . و اخذل من خذله » .
از بخش « من عاداه » از دستنوشت ( حاشية ) جز اندكى خوانده نمىشود .
در بارهء اين عبارات شريف پيشتر سخن گفتهايم .
( 1325 ) 95 / 1 و 2 « كى « سلم » بفتح ميم مىخوانذ » .
نگر : مجمع البيان ، ج 3 ، ص 144 .
( 1326 ) 95 / 17 « زرهى از آن شخصى از همسايهء خوذ » .
آيا « همسايه » را به جاى « همسايگان » به كار برده است ؟ ( 1327 ) 95 / 21 « نستذم » .
در دستنوشت : « نستدم » .
( 1328 ) 95 / 22 « سراى » .
حركتگذارى در دستنوشت چنين است .
( 1329 ) 95 / 23 « ميان » .
چنين است در دستنوشت ؛ البتّه در گذاردن حركات هم - به ويژه در پس و پيششدنها - در دستنوشت كم دقّتى هست ؛ آيا « زبر » از آن « ي » نبوده ؟ ( 1330 ) 95 / 23 « پى آورديم » .
« پى آوردن » : دنبال كردن نشان پاى . برداشتن ايز .
« زكريا به آن درخت در شد ، ايشان پى همى آوردند چون به آنجا رسيدند ، گفتند ندانيم اكنون كجا شد » .
( ترجمهء طبرى بلعمى ) .
( لغتنامهء دهخدا ) .
[ ضمنا : ايز برداشتن : از اثر پاها بر زمين دنبال كسى به قصد يافتن او رفتن . از : لغتنامهء دهخدا ] .
( 1331 ) 96 / 2 « جدال كنى » چنين است در دستنوشت . گويى يكباره به طرز و خطاب سخن « بنو ظفر » انصراف يافته است .
( 1332 ) 96 / 5 « جبرئيل » .
در دستنوشت : « جبرئيل » ( بىهيچ نشان و نقطة در حرفهاى پنج و شش ) .
( 1333 ) 96 / 5 و « . . . ؛ اين آيت آورد . » .
خوانندهء پژوهنده را مىسزد كه در نگرد به : تفسير كنز الدّقائق ، ج 3 ، ص 532 و 533 .
( 1334 ) 96 / 10 « هنجار » .
« هنجار » : در اينجا يعنى : راه و طريق . در سنسكريت
sancara
بوده است به معناى « گشتن ، گرديدن ،