اشارتى بر چاپ دوم
به نام خداى بخشايندهء بخشايشگر
چاپ نخستين « بخشى از تفسيرى كهن » با يادداشتى از استاد كممانند شادروان مجتبى مينوى - كه روانش از بخشايش ايزدى برخوردار باد - به نيمهء شهريورماه 1351 خورشيدى از سوى بنياد فرهنگ ايران انتشار يافت .
خوانندگان ارجمند سخنشناس در درازناى سالهاى بلندى كه بر چاپ اين كتاب گذشته است در آن متن ارزنده بررسيهايى كردهاند . هرچند اين تفسير گرانقدر بخشى اندك از تفسير و ترجمه قرآن مجيد است ، و حتى تمامى سورهء بقره نيز از آن بازنمانده ، پايگاه و ارج آن بر همگان روشن است . گونهء گفتارى اين تفسير ارجمند ويژه است . نمونههايى از برگهاى نسخهء خطى را كه عرضه داشتهايم ، خود نشان از ديرينگى و كهنگى شيوهء كتابت آن دارد ، و نثر آن نيز پيداست كه بسيار كهن است و بىگمان اگر تاريخ آن پيشتر از روزگار « ترجمهء تفسير طبرى » نباشد ، ديرتر از آن نيست .
به مرداد 1381 دانشمند گرامى آقاى دكتر احمدى رياست سازمان « سمت » پس از بررسيهاى عالمانه در متن كتاب ، آهنگ تجديد چاپ اين تفسير گرانقدر را با من درميان نهادند . من به هنگام چاپ نخست اين متن از عكس نسخهء ملكى استاد شادروان مجتبى مينوى سود جسته بودم ، ولى مىدانستم كه عكس نسخهاى از آن تفسير در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران هست . از ايشان درخواستم كه يكبار ديگر متن چاپى را با نسخهء عكسى مقابله كنم . به مهرماه 81 اين كار انجام پذيرفت .
خوشبختانه يك برگ افزون در نسخهء عكسى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران