تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — صفحة 35

مساهمون:

ص٣٥
و ابن عبّاس گفت : از طريق ديگر كه كافر را چو به گور كنند بپرسندش كه خداى ته كيست و دين ته چيست ؟ گويد ، ندانم . منكر و نكير گويند مرو را : مدانيا ، همچنين بوده بودى اندر سراى دنيا . پس يك زخمش بزنند « 1 » بدان عمودى كه دارند . بخروشد ، خروش او را [ 42 ] هيچ‌جانورى نشنود كه نه لعنتش كند جز آدميان و پريان . آيهء 160
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا .
مگر آن‌كسهايى كازيشان توبه كنند از جهودان و بيان كنند نعت پيغامبر را عليه السّلم لعنت از ان فرخيزد .
فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ .
ايشان آن‌كسهااند كه من تجاوز كنم ازيشان گناهان‌شان .
وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ .
و من تجاوزكننده‌ام از تايبان ، و بخشاينده‌ام مران كسها را كه فر توبه بميرند . آيهء 161
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ .
آن‌كسها كايشان منكر شدند نعت پيغامبر را عليه السّلم و هم فران كافرى بمردند .
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ .
ايشان آن‌كسهااند كه فرايشان باشد لعنت خداى عزّ و جلّ و لعنت فريشتگان و مومنان ؛ و لعنت خداى راندن بود مر بنده را ، و نوميدكردن از رحمت . آيهء 162
خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ .
جاودانه اندر لعنت باشند و عذاب ، سبك نكنند روزى و ساعتى ازيشان لعنت او عذاب .
وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ .
و زمان ندهند مر ايشان را كه بياسايندى يا فاز اين جهان آيندى و توبه كنندى . آيهء 163
وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ .
آفريدگار شما يكى است ، جز او خداى ديگر نيست ، بخشاينده و مهربان است [ 43 ] . آيهء 164
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ .
چو اين بيامد :
وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ .
كافران گفتند مر پيغامبر را عليه السّلم : حجّتى و بيانى بيار فران كافريدگار يكى است . فرود آمد اين آيت :
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ .
گفت : اندر آفرينش آسمانها اندر هوا و زميها فر روى آب و اندر آمد شد روز و شب .
وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ .
و اندر كشتىها همىروند
هامش
( 1 ) . در متن ، بزند .