دستورات را ناديده گيرد ، در حزب پيروز خداوندى قرار دارد و از مؤمنان حقيقى به شمار است ، بپرهيزيد از اينكه در انجام محرّمات ظاهر و باطن الهى كه در قرآن بيان شده پا فشارى كنيد ، چه ، خداوند مىفرمايد :
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
« 1 » [ تا اين جا روايت قاسم بن ربيع است ] .
يعنى مؤمنان پيشين هنگامى كه از روى فراموشى گناهى مرتكب مىشدند در مىيافتند كه در فرو گذاشتن دستور الهى خدا را عصيان كردهاند و از همين رو از او طلب آمرزش مىنمودند و ديگر بدان باز نمىگشتند ، و اين است مقصود خداوند تبارك از آيهء مذكور .
آگاه باشيد كه خدا از اين روى فرمان داده و بر حذر داشته تا در آنچه فرمان داده فرمانش برند و از آنچه بازداشته دست شويند ، پس هر كه از فرمان او پيروى كند مطيع او بوده است و همهء خير او را دريافت كند و هر كه خداوند او را از چيزى باز دارد و او از آن دست نشويد بتحقيق خدا را عصيان كرده است و هر كه با عصيان الهى عمرش به سر رسد خداوند او را به رو در آتش افكند .
و بدانيد كه ميان خدا و احدى از مخلوقاتش اعم از فرشتهء مقرّب يا پيامبر مرسل يا هر موجودى پايينتر از آنها پيوندى نيست مگر فرمانبرى آنها از خدا ، پس در فرمانبرى از خدا بكوشيد اگر مىخواهيد مؤمنان حقيقى باشيد و نيرويى نيست مگر به خدا . و نيز مىفرمايد : بر شما باد فرمانبرى از خدايتان تا جايى كه توان داريد ، چه اللَّه خداى شماست .
بدانيد كه اسلام همان تسليم است و تسليم همان اسلام ، پس هر كه تسليم شد بتحقيق مسلمان است ، و هر كه تسليم نشد اسلامى ندارد . و هر كه خواهد به خويش نيكى رساند بايد خدا را فرمان برد ، چه ، هر كه خدا را فرمان برد به خويش نيكى رسانده است .
مبادا مرتكب معاصى خدا شويد ، زيرا هر كه مرتكب معاصى خدا شود در نهايت بدى را متوجّه خويش ساخته است ، و ميان نيكى و بدى جايگاهى وجود ندارد ، زيرا براى
هامش
( 1 ) « و بر آنچه مرتكب شدهاند ، با آنكه مىدانند [ كه گناه است ] ، پافشارى نمىكنند » ( سورهء آل عمران / آيهء 135 ) .