نبايد هيچ بندهاى به خدا بزرگى فروشد ، و بدانيد كه اگر بندهاى به خدا بزرگى كند به دين خدا بزرگى فروخته است . پس در راه خدا مستقيم برويد و به عقب باز نگرديد تا زيان كار باشيد . خدا ما و شما را از بزرگى فروختن به دو پناه بخشد و توان و نيرويى نيست مگر به خدا .
نيز مىفرمايد : همانا اگر بندهاى در اصل آفرينش مؤمن خلق شده باشد نميرد تا آنكه خداوند شرّ را در نظرش بد نمايد و او را از آن دور سازد ، و هر كه خدا بدى را براى او ناخوش ساخت و وى را از آن دور كرد ، از تكبّر عافيتش بخشيده و راه نرمش در پيش گيرد و خوش رفتار گردد و چهرهء گشاده و وقار و آرامش و پاكدامنى در او پديدار شود ، و از آنچه موجب خشم الهى است كناره گيرد و خداوند دوستى مردم و مدارا با آنها و حسن معاشرت و ترك خصومت با مردم را به وى روزى سازد ، و ديگر به هيچ وجه پيرامون آن نگردد ، و هر گاه خدا بندهاى را در اصل آفرينش كافر خلق كرد ، او نميرد تا خدا شرّ را براى او محبوب گرداند و او را بدان نزديك سازد ، و چون شرّ را دوست بدارد گرفتار تكبّر و خود محورى گردد و دلش سخت شود و بد اخلاق گردد و هرزگى او نمودار شود ، و شرمش اندك باشد و خدا سرّ او را هويدا سازد و مرتكب محرّمات شود و از آنها دست نشويد و معاصى خدا در پيش گيرد و به طاعت الهى و اهل آن بغض ورزد ، و چه دور است وضع ميان مؤمن و كافر ! از خدا عافيت طلبيد و آن را از درگاه او بجوييد و قوّت و نيرويى نيست مگر به خدا ، و خود را براى تحمّل بلا در دنيا شكيبا سازيد ، زيرا بلاى پيوسته و سختى كشيدن در دنيا در راه طاعت خدا و دوستى او و كسانى كه خدا دستور دوستى آنان را داده است ، انجام بهترى دارد و در ديگر سراى از ملك دنيا ، اگر چه نعمتها و خرّمى و شكوفايى آن ، در نافرمانى از خدا و دوستى كسانى كه خدا دوستى آنها را ممنوع كرده پيوسته و پياپى باشد ، چه خداوند به دوستى امامانى دستور داده كه در قرآنش از ايشان نام برده :
وَ جَعَلْناهُمْ