به زمين اشاره كرد .
ريزش گناهان شيعيان
[ 470 ] ابو بصير مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : اى ابا محمد ! همانا خداى عزّ و جلّ فرشتگانى دارد كه گناهان را از دوش شيعيان ما فرو مىريزند چنان كه باد خزان ، برگ را از درخت ، و اين همان فرمودهء الهى است كه :
. . . يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ . . .
وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا . . .
« 1 » و خدا از اين سخن مقصود جز شما ندارد .
در ياد خدا به تنهايى
[ 471 ] زراره مىگويد : ابو الخطّاب در آن زمانى كه بهترين وضع را در تدين داشت به من گفت : از امام صادق عليه السّلام در بارهء اين آيهء شريفه :
وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ
. . . « 2 » پرسيدم ، و امام عليه السّلام فرمود : يعنى چون خدا به تنهايى ياد شود در بارهء فرمانبرى كسانى از آل محمد كه خداوند دستور فرمانبردارى از آنان را داده است قلب كسانى كه به آخرت معتقد نيستند تنفّر يابد ، و هر گاه يادآورى شوند به كسانى كه خداوند به طاعت آنها فرمان داده بناگاه خرّم و شاد شوند .
[ 472 ] كثير بن كلثمه از يكى از دو امام باقر و صادق عليهما السّلام در بارهء آيهء شريفهء :
فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ
. . . « 3 » نقل مىكند كه فرمود : معبودى نيست جز تو ، منزّهى تو خدايا و من به ستايشت اندرم و به خود ستم كردم ، پس مرا بيامرز كه تو بهترين آمرزندهاى ، نيست شايستهء پرستشى مگر تو ، منزّهى تو بار خدايا و من به سپاس تو اندرم ، بد كردم و به خود ستم ورزيدم ، توبهء مرا بپذير زيرا بسيار توبه پذير و مهربانى .
هامش
( 1 ) « به ستايش پروردگار خود تسبيح گويند و براى مؤمنان طلب آمرزش كنند » ( سورهء مؤمن / آيهء 7 ) .
( 2 ) « و چون خدا به تنهايى ياد شود دلهاى كسانى كه به روز رستخيز ايمان ندارند رمنده شود » ( سورهء زمر / آيهء 45 ) .
( 3 ) « پس آدم را خدايش كلمات را دريافت » ( سورهء بقره / آيهء 37 ) .