تفسير آياتى از قرآن كريم در بيان امام صادق عليه السّلام
[ 199 ] ابو بصير مىگويد : شنيدم كه امام صادق عليه السّلام در بارهء اين آيهء شريفه : وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً « 1 » فرمود : يعنى از سر بينش و باور باشد و شكّ و ترديدى ندارند . [ 200 ] حمّاد بن عثمان مىگويد : شنيدم كه امام صادق عليه السّلام در بارهء اين آيهء شريفه : وَ لا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ « 2 » فرمود : خداوند برتر و عادلتر [ و بزرگتر ] از آن است كه بندهاش عذرى داشته باشد و او نگذارد كه عذرش را بيان كند ، ولى مقصود اين است كه چنين شخصى محكوم است و اصلا عذرى ندارد كه بياورد . [ 201 ] محمّد كناسى در حديثى مرفوع از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه در تفسير اين فرمودهء الهى : . . . وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ . . . « 3 » فرمود : مقصود ، ناتوانان شيعيان ما هستند كه چيزى ندارند كه به وسيلهء آن به سوى ما آيند . پس حديث ما را بشنوند و از دانش ما برگيرند و مردمى كه زبر دست آنها هستند به سوى ما كوچ كنند و پولها خرج كنند و خود را به رنج افكنند تا بر ما درآيند و احاديث ما را بشنوند و به آن گروه از شيعيان ناتوان منتقل كنند . پس آنان احاديث ما را حفظ مىكنند ولى توانگران ، آنها را ضايع مىكنند . اينها هستند كه خداوند والانام بر ايشان بيرون رفتنى قرار دهد و از جايى كه گمان ندارند روزيشان رساند ، و در تفسير اين آيهء شريفه : هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ « 4 » فرمود : مقصود كسانى هستند كه گرد امام را فرا گيرند تا آن جا كه