بود و باران نمىباريد و زمين بسته بود و دانه نمىروياند ، و چون خداوند تبارك خلق را آفريد و از هر جاندارى در آن پراكند آسمان به بارش آمد و زمين به رويانيدن گياه باز شد .
عالم شامى گفت : گواهى مىدهم كه تو از فرزندان پيامبرانى و دانش تو از دانش آنهاست .
خلقت آسمانها و زمين از آتش
[ 68 ] محمّد بن مسلم مىگويد : امام باقر عليه السّلام به من فرمود : همه چيز آب بود و عرش خدا بر آب قرار داشت ، پس خداوند متعال به آب فرمود تا آتش گيرد و شعلهور شود و سپس به آتش دستور داد تا خاموشى گيرد و از خاموشى شدن آن دودى برخاست ، و خداوند از آن دود آسمانها را آفريد و زمين را از خاكسترش پديد آورد ، و سپس آب و آتش و باد با هم در ستيزه شدند . آب گفت : منم بزرگترين سپاه الهى ، و باد گفت : منم بزرگترين سپاه الهى ، و آتش گفت : منم بزرگترين سپاه الهى ، و خداوند عزّ و جلّ به باد وحى فرستاد كه تويى بزرگترين سپاه من .
حديث بهشت و ناقه و حور
[ 69 ] امام باقر عليه السّلام در تفسير آيهء شريفهء :
يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً
« 1 » به نقل از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مىفرمايد : اى على ! « وفد » بايد سواره باشند ، آنان مردانى هستند كه تقواى خدا را در پيش گرفتند و خداوند آنان را دوست داشت و به خويش ويژه گردانيد و اعمال آنان را پسنديد و پرهيزكارانشان ناميد ، و سپس فرمود : اى على ! سوگند به آنكه دانه را شكافت و مردم را پديد آورد همانا كه آنها از گورشان برون آيند در حالى كه فرشتگان با ناقههاى سوارى به استقبالشان آيند ؛ ناقههاى عزّت كه بر آنها جهازهاى طلايى است كه بر آن درّ و ياقوت نشانده شده است ، و روپوش آنها استبرق و سندس است ، و مهار ارغوانى دارند ، و آنها را به سوى محشر به پرواز درآورند ، و همراه هر كدام
هامش
( 1 ) « [ ياد كن ] روزى را كه پرهيزكاران به سوى [ خداى ] رحمان گروه گروه محشور مىكنيم » ( سورهء مريم / آيهء 85 ) .