[ 5513 ]
هدبه :
در اصفهان خرخدا و پريا نامند و آن ، حيوانى است به قدر باقلا و خاكسترى رنگ و زير شكم او سفيد و پاهاى او به قدر سر سوزنى و كثير العدد .
در دوّم ، سرد و تر و شرب او با شراب رافع عسر بول و يرقان و طلاى او جهت خناق و سقوط لهاة و مطبوخ او در پوست انار كه با روغن گل سرخ بجوشانند ، نيم گرم او را در گوش چكانيدن رافع كرى قديم و درد گوش است و چون در كوزهء نو سفال بسوزانند و با عسل مخلوط كرده ، روزى از يك اوقيه تا دو اوقيه بنوشند جهت عسر النفس مجرب دانستهاند و تعليق او با پارچهء كتان و امثال آن رافع تب ربع و قطور رطوبت او در احليل ، رافع حرقة البول است .
[ 5514 ]
هدهد :
معروف است و او را مرغ سليمان نامند .
در دوّم ، گرم و خشك و مهرا پختهء او با شبت جهت پيچش و قولنج و سدد و خون منجمد و حصاة گرده و مثانه و زهره و خون او جهت بياض چشم و بهق و سعفه و استخوان او جهت تب ربع نافع و تعليق پر و زبان او مورث جاه و دوستى مردم و به دستور تعليق لحيهء اسفل او در اين امر مؤثر و تعليق استخوان بال چپ او جهت بستن زبان بد گويان و دوستى دشمنان و با خود داشتن چشم او جهت تقويت حافظه و به ياد آمدن فراموش شده و ايمنى از جذام و آويختن مذبوح او بتمامه بر در دروازهء خانه جهت رفع سحر و چشم بد و ام الصبيان و بخور پر او جهت زخمها و سحر و جنون و بلع كردن دل او به گرمىِ ذبح آن جهت قوت حافظه به غايت مؤثر و ناخن و پر او را در حرير زرد بسته در زير سر دو خصم گذاشتن جهت الفت ايشان ، خصوصاً وقتى كه قمر در سنبله و نظر دوستى با زهره داشته باشد و نگاه داشتن پر او جهت نصرت بر خصم مؤثر است .
[ 5515 ]
هدل :
حضض است .
[ 5516 ]
هريسه :
از اغذيهء مشهور است و بهترين حبوب و لحومى كه از آن ترتيب يابد ، گندم و گوشت مرغ است .
گرم و تر و كثير الغذاء و مسمِّن بدن و گرده و مقوّى عصب و باه و موافق سرفه و خشونت سينهء يابس المزاج است .
دير هضم و مسدد و مصلحش در محرورين سكنجبين و در مبرودين انگور و بالخاصية افكندن قدرى انگور در ديگِ هريسه مرقق قوام اوست .