اكْليل :
به معنى تاج و ابر تاريك و غير آن آمده [ است ] و در ادويه ، مراد از او چترى بودن شكوفه و بار نباتات است و اكله و اكاليل جمع آن .
آجام :
به معنى نيزار است .
اودية :
جمع وادى و به معنى كنار رود خانهها است .
انْكِباب :
مراد از او نگاه داشتن عضو است به بخار ادويه كه جوشانيده باشند يا گرم كرده باشند .
اكتحال :
به چشم كشيدن چيزى .
استنشاق :
به بينى كشيدن چيزى مايع كه بسيار سايل باشد .
[ حرف باء ]
بشع :
به معنى بد مزه است و هرچه را طعم مركب از مرارت و قبض باشد به اين اسم خوانند .
بصيص :
نورانى و درخشنده .
بطايح :
زمينهائى كه آب در آن جمع شده باشد و به فارسى مرداب نامند .
بخور :
هر چه دود او را استعمال نمايند .
بنگ :
گرههائى كه در ساق اشجار متكون شود .
پادزهر :
اسم فارسى ترياق است و گويند هر چه رفع سمّ كند و مصنوع نباشد مخصوص به اين اسم است .
بُربُور :
به فارسى ، بلغور نامند .
بزر :
آنچه از بار نباتات در غلاف و در قشر باشد ؛ مثل خشخاش .
باقور :
جمع بقر است .
با كورة :
نخستين ميوهء كه برسد .
بتر :
بريدن .
[ بصاق و بزاق ] :
آب دهن .
بعر :
به فتح اوّل سرگين .
بكر :
شتر جوان ، و به كسر اوّل دوشيزه .