پارگىها :
اگر پارگى كوچك باشد آن را با باندى مىبندد تا دهانه و ژرفاى آن بهم آيند ، نيازى به درمان ديگرى جز دو بالش كوچك « 1 » ( پد ) ندارد كه رو و زير آن بگذارند و دو سر آن را ببندد و بيمار را از انباشتگى خوراك و نوشيدنى بپرهيزانند . و چنانچه ميان دو لبه پارگى مو يا روغنى بماند از جوش خوردن آن جلوگيرى خواهد كرد ، بسيارى از كسان ناآگاه بخلاف گزارهى ما درمان را انجام مىدهند ، بهگونهاى كه روى زخم مرهمى مىگذارند و بيمار را وادار به خوردن گوشت و خوراكىهاى نيروبخش ( عصيد ) مىكنند كه براى بيمار رهآوردى جز آماس چركين در جاى پارگى نخواهد داشت كه مدتى دراز در آنجا ماندگار خواهد شد . چهبسا اندام به آسانى به سوى گنديدن به ويژه در تابستان برود . اين زخمها همان گونه كه گفتيم يك تا سه روز بىآنكه نياز به دارويى داشته باشند ، بهبود مىيابند .
اگر پارگى زخم بزرگ و بسيار ژرف بود در اين هنگام نياز به درمان با داروهاى رويانندهى گوشت خواهد داشت كه گزارهى آن را خواهيم داد :
زخم را بايد بپاييم تا آماس نكند و پارچهاى خيسانده در سركه و آب روى آن گذاريم و هردم روى آن پمادهاى سردىزا و سردكننده گذاريم ، به ويژه اگر همراه درد ، گرمى و يا اندكى خونريزى داشته باشد . بهتر است از بيمار با رگ زدن ، خون گرفت و با سرد كردن آن ، بيمار را درمان كرد .
چنانچه دهانهى پارگى تنگ ولى ژرف باشد . بهتر است پاكيزه نگاه داشته شود و بر دهانهى آن پمادى بگذارند تا دهانهى آن بسته نشود . چون اگر دهانه بسته شود و بخش ژرفناك آن جوش نخورده باشد ، خونابه و چرك بسيار در آن گرد خواهد آمد كه ممكن است ناگزير از باز كردن دهانه شوند و چهبسا همهى اندام تباه گشته و در آن دملى چركين و تباهكننده شكل گيرد . ازاينرو بهتر است در دهانهى زخم فتيلهاى بگذارند و تا هنگامى كه بخواهد جوش بخورد آن را پيوسته با چربى و روغن خيس نمايند تا دهانهى آن بسته نشود .
در اينجاست كه اشتباه ناآگاهان آغاز مىشود زيرا درون زخمى كه امكان جوش
هامش
( 1 ) . رفاده : متن - بالشتك ، پد