سخنانى كوتاه درباره سودمندى دستگاه گوارش :
دهان با داشتن دو ويژگى حس بساوايى و چشايى ، توانايى جداسازى مزههاى خوب از بد دارد . چون مزههاى خوب ، در بيشتر موارد سازگار با تن و خوراكساز آن هستند . ارزشمندترين كار زبان سخن گفتن است . همچنين در هنگام جويدن خوراك در دهان ، آن را به جهت نياز در آسياب كردن يكنواخت به شكلهاى گوناگون جابجا مىكند .
اين كار زبان به مانند آسيابى است كه براى خوب آسياب كردن همه چيز را در هم مىآميزد .
دندانها سه گونهاند برخى براى بريدن شايستگى دارند چون دندانهاى پيشين و كنارى و برخى كه براى شكاندن چون نيش و گروهى براى آسياب كردن چون دندانهاى پنجگانه آسياب .
از شگفتىهاى روى هم قرار گرفتن دندانها اين است كه دندانهاى پيشين و كنارى ( بالا و پايين ) در هنگام نياز مىتوانند در تماس و نوك به نوك شدن با همديگر باشند و اين كار در هنگام گاز گرفتن بدينگونه است كه برخى از آنها بر دندان روبرو خم شده و دندانهاى پايين را پوشانده و تماس ميان آنها برقرار مىشود . اگر اينگونه نباشد كار گاز گرفتن هر چيز انجام نمىگيرد . اين كار با كشيده شدن فك پايين به جلو سبب مىشود كه دندانها با هم نوك به نوك گردند . و در هنگام جويدن و آسياب كردن فك به جاى خودش باز مىگردد و دندانهاى پيشين و كنارى پايين به درون رفته و از حالت نوك به نوك شدن با دندانهاى بالا دور مىشوند . بدينگونه دندانهاى آسياب روى همديگر قرار مىگيرند .
با نوك به نوك شدن دندانهاى پيشين و كنارى آروارهى بالا و پايين امكان جفت شدن دندانهاى آسياب از ميان خواهد رفت . اين حالت هنگامى رخ مىدهد كه شكستن ( چيزى ) خواسته شده باشد .
ريشهى دندانهاى آسياب به جهت كاركرد و ماندگارتر بودنشان بزرگتر از ريشهى ديگر دندانهاست . بيشتر شدن شمارگان ريشهى دندانهاى بالا به جهت آويزان بودن آنهاست .
پيش از اين گزارشى براى وارد نشدن چيزى به درون ناى در هنگام قورت دادن خوراكىها داده شد . اكنون آن را روشنتر بازگو مىكنيم :