تخطي إلى المحتوى الرئيسي

سفرنامه هاى خطى فارسى ( فارسى ) — صفحة 534

مساهمون:

ص٥٣٤
سكناى ايشان ، بيشتر در « صحارى » و « برارى » « 1 » است و « علف‌زار » و مرتع‌هاى خوش‌آب‌وهوا ؛ و به علت كثرت « دواب » « 2 » از اين عادت ناگزيرند . در وضع « عمارت » ، تتبعى فيما بين اينها نيست ، مگر در « بخارا » و آن حواشى و در « خيوق » . ديانت اين طايفه « مسلمانى » است . [ مصراع ]
از اين آيين بىدينان پشيمانى ، پشيمانى .
كه « اسير بردن » و « غارت كردن » و « بيع و شراى مردم « 3 » و مال » هر ملت را مباح مىدانند و بسيار « قسى القلب » و « جابر » ند .
هامش
( 1 ) . خشكىها ، صحراها . ( 2 ) . چهارپايان ، حيوانات باركش . ( 3 ) . خريدوفروش مردم ، برده‌دارى ، برده فروشى . تنها ملت بافرهنگ و تمدن جهان ، كه در دوران باستان ، اين كار شنيع و غيرانسانى را مرتكب نمىشدند ، ايرانيان بوده‌اند . امروزه اين رسم ناپسند از ميان ملل با فرهنگ و تمدن برداشته شده است .