كشتارهاى سيد محمد
سيد محمد در جنگهاى خود كشتارهاى بسيار كرده و چنان كه ديديم پس از جنگ نيز كسانى را به دستاويزهائى مىكشته است . لقب « حجاج » كه عالم بغدادى به او داده چندان دور نبوده ولى در اينجا مقصود ما كشتارهائى است كه او در احكام خود به عنوان كيفر ياد مىكند .
در يكى از نگارشهاى خود كه گويا در سال 855 نگاشته مردم را به سوى خود خوانده وعده مىدهد كه بر وى « چيرگى بزرگى ( الغلبة الاتية ) بهرهء او خواهد شد و در آن روز همگى دشمنان او چه آنان كه انكار پيغمبر و امامان كردهاند و چه آنان كه با خود او دشمنى نمودهاند همه كشته خواهند گرديد .
سپس ده چيز را كه اسلام ناپاك شمرده ياد كرده مىگويد : « اين ناپاكىها كوچهها و راهها را فراگرفته كه از زمين به كفهاى پاىها و كفشها و نوكهاى عصاها رسيده و از اينها نيز به تن و رخت مردم مىرسد و هر كه از اين ناپاكىها نپرهيزد و در آن روز چيرگى آينده كشته خواهد شد .
سپس يك رشته كسانى را يكايك شمرده همه را مىگويد كشته خواهند شد : كسى كه همسايه مؤمن او گرسنه باشد و او با همهء توانائى نان به او نرساند . زنان نانپز يا آشپز كه پاهاى برهنه در كوچهها راه رفته باشند و دست به آن پاىهاى ناپاك خود بزنند يا پاىهاى ناپاك خود را هيزمها يا به تنور بسايند . كسى كه پسر از يا زنش رختخواب او را با پاى ناپاك خود لگد كرده باشد . كسى كه به زن ديگرى يا به كنيز ديگرى از روى لذتيابى نگاه كند مگر طبيب در هنگام درمان جستن . ولى اگر