« 5 - راه شرقى : از پازارگاد به هرات خوره و شهر بابك ميرفته و از آنجا برفسنجان و گواشير و جيرفت منتهى ميگشته است .
« 6 - راه شمالشرقى : از پازارگاد به ابرقو ( ابركوه ) به يزد و از آنجا از راه كوير به خراسان ميرفته است .
« 7 - راه شمالى : دو مسير داشته راه تابستانى كه از مائين به ايزدخواست ميرفته و كوتاهتر بوده . راه زمستانى كه از گردنهء كولىكش و ايزدخواست گذشته و از آنجا به قمشه ( شهرضاى امروز ) و از طريق لنجان باصفهان متّصل ميگشته است ( راه امروزى از طريق لاشتر ميگذرد . )
طبق تقسيمبندى بالا راه شوش به تختجمشيد از ارجان و فهليان بجانب مشرق امتداد مييافته از كوهستانهاى صعب العبور و مسكن قبايل سرسخت بوير احمدى كنونى ميگذشته و از گويم به طرف بيضا و از آنجا بسوى جلگهء مرودشت ميرفته و به تختجمشيد منتهى ميگرديده است .
نگارنده ضمن توضيحات مربوط بآثار عهد هخامنشى مكشوف در تل حكوان ( ص 84 و 85 ) و در قسمت آثار فيروزآباد كه اشاره بوجود قطعه ستونى از عهد هخامنشى در كنار امامزاده جعفر نزديك مناره فيروزآباد نمود ( ص 3 - 101 ) و همچنين در موقع ذكر آثار تاريخى بالاده و جره ( ص 13 - 112 ) و بالاخره هنگام توصيف ويرانههاى بناى عهد هخامنشى در فهليان ( ص 136 ) چنين اظهارنظر نمودم كه راه شوش به تختجمشيد از نواحى اخير الذّكر ميگذشته است و اينك هم با توجّه باينكه طبق نظر جناب آقاى مهندس حامى ( شماره 3 قسمت سابق الذّكر ) راهى از تخت جمشيد به فيروزآباد و از آنجا به خليجفارس وجود داشته است چنين ميتوان نتيجه گرفت كه معبر خاندان شاهى بين شوش و تختجمشيد به شرحى بوده است كه در صفحات سابق الذّكر نقل گرديده و اگر از فهليان به گويم و بيضا راه نزديكى وجود داشته است صرفا براى عبور لشگريان و مواقعى كه ناچار از كوتاهكردن راه با همهء دشواريهاى آن بودهاند اختصاص پيدا ميكرده است و البتّه راه تحقيق
اقليم پارس ( فارسى ) — صفحة 362
مساهمون: محمد تقى مصطفوى
ص٣٦٢