مديريت آن را شادروان « فضل الله شيخ الاسلامى » بر عهده داشته است . مرحوم « ميرزا عبد الحسين خان مستوفى » نيز كه از فضلا و دانشمندان اردبيل بود در اين روزنامه مقالاتى مىنوشته است . شادروان « ميرزا محمد عليخان » مدير مدرسهء شرافت نيز از جمله نويسندگان آن بوده است و شايد بخاطر همين نوشتههايش بوده است كه عنوان بابىگرى يافته و در جلوى حمّام « پير » بقتل رسيده است .
وضع متغير سياست آن روز در ايران و پيش آمدن استبداد صغير و تعقيب و شكنجهء آزاديخواهان بوسيلهء عمّال محمد عليشاه قاجار ، امكان انتشار مستمرّ اين روزنامه را متعذّر ساخت و بقول سالخوردگان گويا بيش از هفت يا هشت شماره از آن منتشر نگرديد . روش آن روزنامه سياسى ، ادبى و انتقادى بوده است .
از آن تاريخ تا سال 1306 خورشيدى ، بجز خبرنامهها و شبنامههاى مختلف كه با دستنوشته مىشده در اردبيل روزنامهاى نبوده است . در آنسال شادروان « غلامحسين حبيب الهى » امتياز نشر روزنامهاى بنام « جودت » را بدست آورد و اين روزنامه نزديك به بيست سال يعنى تا 21 آذرماه 1325 خورشيدى منتشر گرديد .
مديريت اين روزنامه را مرحوم « حسن جودت » برادر بزرگ وى بر عهده داشت و برادر ديگرش « نصرت حبيب الهى » مدير داخلى آن بود و بطوريكه قبلا هم اشاره كردهايم اين هرسه فرزندان شادروان حاج محمد حسين حبيب الهى بودند « 1 » .
روزنامهء جودت خط مشى سياسى و خبرى داشت و وسيلهء ارتباط جمعى منطقه به حساب مىآمد . در زمان حكومت يكسالهء فرقهء دموكرات در آذربايجان ، بمنزلهء « ارگان » آن فرقه در اردبيل بود و مطالب خود را به زبان « تركى » منتشر مىنمود . پس از بهمخوردن حكومت فرقه ، مدير و ديگر گردانندگان روزنامه مخفى يا جلاى وطن شدند و ادارهء روزنامه نيز در روز 21 آذرماه 1325 بدست اوباش غارت گشت و انتشار آن در محاق تعطيل افتاد .
بفاصله پنجسال از آن تاريخ يعنى اسفندماه 1330 ، روزنامهء ديگرى بنام « قبس » در اين شهر منتشر گرديد . صاحبامتياز و مدير آن شادروان « عزيز صابر » بود كه قبل از آن نيز
هامش
( 1 ) - صفحه 68 اين كتاب .