مىشود و در دورهء پنجاه سالهء ديگر خشكى جانشين آن ميگردد . اين نظريه كموبيش در اين منطقه به چشم مىخورد زيرا معمرين اردبيل از بارندگيهاى زيادى كه در اين شهر ديدهاند داستانهاى شنيدنى نقل مىكنند و از دالانهائى كه در زمستانها براى عبور در زير برف ميساختهاند ، يا از روى برف در حياط و كوچهها به پشتبامها ميرسيدهاند سرگذشتهائى بيان مينمايند و آنها را با كمآبى دو سه دهسال اخير مقايسه كرده شعرى را مترنم ميشوند كه گويا در كنار قبر يكى از اولياء إله اردبيل ، و نزديكى تير بلندى نوشته شده بوده است و آن بيت چنين است :
ز بعد هفتاد « 1 » برفى برافتاد * به قدر اين تير به حق اين پير
بارى معدل حداكثر درجهء حرارت سالانه 3 / 16 درجهء سانتيگراد و معدل حداقل درجهء حرارت در سال 1 / 3 درجه است . كتاب راهنماى شهرستانهاى ايران « 2 » كه آمارى از حيث اوضاع جوى ، بين سالهاى 1330 و 1339 خورشيدى دربارهء اين شهر درج كرده است ضمن اطلاعات فوق اضافه مىكند كه معدل متوسط رطوبت در ساعت 30 / 6 صبح 76 درصد و ، در ساعت 30 / 12 ( ظهر ) 65 درصد است . ايام يخبندان 134 روز در سال و عمق آبهاى زيرزمينى حداكثر 6 متر و حداقل 3 متر مىباشد .
هواى اردبيل در فصول مختلف ، بخصوص تابستان جريانهاى مشخصى دارد و معمولا قبل از ظهر نسيمى بنام « مه » از شرق بغرب و بعد از ظهر باد ملايمى باسم « گرمجه » يا « گرميج » از غرب بشرق ميوزد . گاهى وزش اين بادها شدت پيدا مىكند و دو سه روزى ، كمتر يا بيشتر ، يكى از اين دو جبهه بر اردبيل غلبه مينمايد و غالبا « مه » سبب بارندگى مىشود در حالى كه گرمجه بيشتر با گردوخاك همراه مىباشد .
مه در اردبيل از چند نقطهء شرقى و شمال شرقى و شمال ميآيد و از اينجهة از قديم نامهاى بخصوصى بر آنها گذاشتهاند مثل « گدوك مهى » ، « على داشى مهى »
هامش
( 1 ) - هفتاد روز بعد از عيد نوروز يعنى روز هشتم خرداد .
( 2 ) - كتاب راهنماى شهرستانهاى ايران . گردآوردهء سازمان فار . تهران 1345 .