زيرا گرسنگى موجب سبكى و نورانيّت نفس مىگردد و فكر در حال گرسنگى مىتواند به طيران درآيد . غذاى زياد خوردن و سير بودن ، نفس را ملول و خسته و سنگين مىكند و از سير در آسمان معرفت باز مىدارد . صوم و روزه از عبادات بسيار ممدوح است ، و در روايت معراجيّه كه خطاب و تكلّم خدا با حبيبش رسول الله صلّى اللّه عليه و آله بيان مىشود و مصدّر به « يا احمد » است و در « ارشاد » ديلمى و هفدهم « بحار الأنوار » مفصّلا مذكور است ، خطابات عجيبى دربارهء جوع دارد و مزاياى اين امر را در سير و سلوك به طرز شگفتانگيزى بيان مىكند . مرحوم استاد قاضى - رضوان الله عليه - روايتى غريب دربارهء جوع بيان مىفرمود و محصّلش آنكه :
« در زمان انبياء سلف سه نفر رفيق گذرشان به ديار غربت افتاد ، شب فرارسيد ، هر يك براى تحصيل غذا به نقطهاى متفرّق شدند ليكن با يكديگر ميعاد نهادند كه فردا در وقت معيّن در آن ميعادگاه يكديگر را ملاقات كنند ، يكى از آنها ميهمان بود و ديگرى به ميهمانى شخصى درآمد و چون سوّمى جائى نداشت با خود گفت به مسجد مىروم و ميهمان خدا مىشوم ، و تا صبح در آنجا به سر برد و همچنان گرسنه باقى بود . صبحدم در ميعاد خود هر سه نفر حضور يافتند و هر يك سرگذشت خود را بيان كردند . از جانب خداى تعالى به نبىّ آن زمان وحى رسيد كه به آن ميهمان ما بگو : ما ميهمانى اين ميهمان عزيز را قبول كرديم و خود ميزبان او
رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الالباب — صفحة 128
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٢٨