زاهدان را چون ز خوبان بهره نيست * از دل ايشان را چه سود ، از جان چه حظ ؟
شاهدان را از جمال خود چه ذوق * عاشقان را از غم اينان چه حظ
چون كسى را تاب ديدار تو نيست * از جمالت اى مه تابان چه حظ
تا نگه كردى دلى را « 1 » بردهاى * زين نگاه دلربا اى جان چه حظ
دل برى و دين برى و جان برى * از تو اى برهمزن سامان چه حظ
درد تو چون خستگان را راحتست * خسته را از جستن درمان چه حظ
هجر تو جان مىستاند ، وصل دل * مر مرا زين وصل و زين هجران چه حظ
درد تو دردست و درمان نيز درد * فيض را زين درد و زين درمان چه حظ
هامش
( 1 ) - چ پ ، چ ش : دلم را .