بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به استعين
حمد و سپاس مر خداوندى راست كه خواص بندگان خود را از « 1 » نعمت توفيق برخوردار داشته ، توجّه و التفات ايشان را مرهم جراحات زخميافتگان معركهء حوادث و فتن ساخت . و شكر و ستايش مر منعمى راست كه توسن سعى ارباب نعم عاجله را به زمام قضاى حوايج درماندگان به وادى محن درآورده ، به تكاپوى تحصيل درجات نعيم آجله انداخت . و درود و تحيات بر روان سيّدى كه هر دولتمند صاحب بصيرت ، راه ادراك سعادت دارين را از پرتو نور متابعت او شناخت . و صلوات و سلام بر رسولى كه هر نامور زكى الفطنة علم مقدمى و پيشوايى ، از سر كوى او برافروخت و بر آل و اصحاب و ذريه و تابعانش باد .
اما بعد ، چنين گويد عديم البضاعهء قليل الاستطاعه ، عبيد الاحرار ، محمد بن محمود ، الملقب ب « دهدار » ، كه به مقتضاى خبر فيض اثر « الا انّ للّه فى ايام دهركم نفحات » « 2 » نفحهء اشارهء وافر البشاره چون رايحهء رحمانى از قبل يمن توجه و التفاتى « 3 » عالىمرتبتى ، كه جوهر ذاتش حليهء شاهد امارت و مهترى است و لوازم صفاتش نوربخش ديدهء دولت و سرورى ، المحفوف بعواطف الرحمن ، خان خانان
هامش
( 1 ) . مج : خواست بندگان را .
( 2 ) . عوالى اللئالى ، ج 1 ، ص 296 .
( 3 ) . اساس : وزيد كه موجب تسويد اين اوراق شد ، و به موجب الا فتعرّضوا لها لازم آمد كه چندى از خصوصيات ملكات انسانى در ضمن حكايات به نوعى مندرج سازد كه سامعان آن را دستور العمل سازند .