فإذا غفل العارف عن حضرة ما أو حضرات و هو شاهد حضرة ما من الحضرات ، حافظ لما فيها من صورة خلقه انحفظت جميع الصور بحفظه تلك الصورة الواحدة فى الحضرة الّتى ما غفل عنها لأن الغفلة ما تعمّ قطّ لا فى العموم و لا فى الخصوص و قد أوضحت هنا سرّا لم يزل أهل اللّه يغارون على مثل هذا أن يظهر .
در ترجمه و شرح بر آن ، به ترجمه خوارزمى بر فصوص الحكم به تصحيح استاد مايل هروى ذيل عبارت مذكور از فص اسحاقى رجوع كنيد .
ص 88 س 5 : حقيقت ولايت . . . ميبدى در فواتح سبعه - بدين مضمون - گويد كه : « فقهاء گويند كه آنكس كه به فضيلت ولايت بر نبوت قائل است ، كافى است » و ليك حق نه اينست ، زيرا كه ولايت باطن نبوّت و ولىّ مظهر اسم الولىّ خداى سبحان است و جنبهء يلى الحقّى دارد و نبوت ، مظهر اسمى از اسماء اللّه نيست و جنبهء يلى الخلقى دارد . و اگر كسى به عمق اين كلام رفيع نائل آيد ، قائلان بدين قول متين را كافى نداند مگر از حيث علوم ادراك مطلب و استيحاش نسبت بدان .
ص 95 ص 2 : حيات سارى . . . حيات سارى در مجارى عوالم وجود ، علم است .
ص 95 س 6 : . . . عند ربّهم يرزقون . در « رب » مضاف به ضمير دقت بايد نمود ، و رزق ايشان ، رزق معلوم يعنى علوم و حقايق و معارف است .
ص 103 س 13 : انا من اللّه و الخلق منّى . در مشارق انوار اليقين - كه حضرت دهدار اكثريت روايات سابق و لا حق را از اين كتاب اخذ فرمودهاند - جناب برسى بجاى « و الخلق منّى » در ص 29 « و الكلّ منّى » آوردهاند .
ص 104 س 4 : حضرت عيسى عليه السّلام . . . در ارتباط با ولايت و اقسام آن و خاصه در ارتباط با حضرت عيسى عليه السّلام به فاتحهء ولايت و نبوت فواتح سبعهء ميبدى رجوع شود .
ص 105 س 8 : لا يغادر . . . چه اينكه انسان عكس فعل و قول و عقيدت خويش است . فتدبّر .
ص 118 س 2 : السعيد . . . با اندكى اختلاف به صحيح مسلم ج 8 ص 45 ، جامع صغير ج 2 ص 36 رجوع شود .
ص 124 س 1 : كان فى عماء . . . به مسند احمد حنبل ، ج 4 ص 11 و 12 رجوع كنيد .
شرح خطبة البيان ( فارسى ) — صفحة 159
مساهمون: محمد بن محمود دهدار شيرازى
ص١٥٩