جاى فروختن . پس نبود به ايشان نقصى و نه زيانى و نه كارهاى دون زشت . بودند در زمان قديم گروهى سركش كه اميد مىداشتند ثواب خدا به كار نيك . س :
با مهر و وفا سرشت ايزد گل من * شد كوى صفا و شوق سرمنزل من
خارى كه بهپاى دوستان مىبينم * باشد به مثل چو خنجرى بر دل من
و مرّة أنسابها وليعه * قالعة أصواتها رقيعه « 1 »
ليست كأصوات بنى الخضيعه * دعا حكيم دعوة سميعه
من غير ما بطل و لا خديعه * نال بها المنزلة الرّفيعه
فى الشّرف العالى من الدّسيعه
مرّة : أبو قبيلة من قيس عيلان « 2 » ، و هو مرّة بن عوف بن سعد بن ذبيان « 3 » بن بغيض « 4 » بن ريث بن غطفان بن قيس عيلان . و الولع : الكذب . و القلع ( بالفتح ) : كون القدم غير ثابت عند المصارعة . و رقعه : أى هجاه . و خضيعة : آواز حربگاه . و حكيم : پسر حبله كه در ربذه كشته شد « 5 » ؛ و الرّبذة : قرية فيها قبر أبى ذرّ الغفارىّ . و الدّعوة إلى الطّعام « 6 » بالفتح . و السّميع :
المسمع ؛ و إسماع : شنوانيدن . و البطل ( بالضّمّ ) : البطلان . و خديعة : فريب . و المنزلة :
المرتبة . و الدّسيعة : العطيّة . و مرّة مفعول به دعا .
مىفرمايد : قبيلهء مرّه را كه نسبهاى ايشان دروغ است ، سستقدمانند و آوازهاى ايشان هجو « 7 » كرده شده است . نيست چون آوازهاى خداوندان آواز حربگاه ، دعوت كرده است حكيم ، پسر حبله ، دعوتى شنواننده « 8 » ، بىبطلانى و بىفريبى ، يافت به آن دعوت مرتبهاى بلند در شرف عالى از عطا . س :
گر نيست ترا تخم شقاوت در گل * تا چند باهل فتنه باشى مايل
زنهار كه اعتماد بر سفله مكن * كز مردم بد نيك نبينى اى دل
هامش
( 1 ) .B: وقيعة .
( 2 ) .C: غيلان .
( 3 ) .B: ذنيان ،E: دبيان .
( 4 ) .E: يغض .
( 5 ) .E: شده .
( 6 ) .E: الدعام .
( 7 ) .D: همجو .
( 8 ) .C: شنوانيده .