كرده ، و مثل اين « 1 » در غزاى حنين از حضرت مصطفى ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، صادر شده ؛ چه نام عبد اللّه را طرح كرده و فرموده :
أنا النّبىّ لا كذب * أنا ابن عبد المطّلب
و سطوة : حمله بردن . و عصيان و معصية : نافرمانى كردن . و النّوبة : واحدة النّوب ، يقال :
أصابته نوائب و نوب و نائبة و نوبة . و عزّ و عزازة « 2 » : ارجمند شدن . و انشعاب : پراكنده شدن ، و منشعب : اسم مكان . و يمين : دست راست . و جلاء : اندوه وابردن . و الكربة ( بالضّمّ ) : الغمّ الّذى يأخذ بالنّفس . « 3 » و إذ : براى تعليل ، و قال الرّضىّ : الأولى حرفيّتها ؛ و دور نيست كه ظرف « 4 » يلق باشد . و كفّ : پنجهء دست . و التعاب : بازى كردن .
مىفرمايد : من على و پسر عبدالمطّلبم ، پاكيزهكردهء صاحب حمله و صاحب غضب .
پرورده شدهام در حرب و نافرمانى حوادث ، از خانهء ارجمندى كه نيست دران خانه جاى پراكنده شدن . و در دست راست من است شمشيرى « 5 » برنده كه وامىبرد غمها را ، هركه رسد به من ، رسد به مرگها و هلاك ؛ براى آنكه پنجهء دست « 6 » مثل من بسرها « 7 » بازى مىكند .
س :
امروز كه گاو چرخ قربان من است * كو شيردلى كه مرد ميدان من است
بر پاى سمند من سر خصم مدام * گوئيست كه سرگشتهء چوگان من است
خطاب فصاحتبيان به ياسر و خيبريان
هذا لكم من الغلام الغالب * من ضرب صدق و قضاء الواجب
و فالق الهامات و المناكب * أحمى به قماقم الكتائب
غلام : كودك . و فلق « 8 » : شكافتن . و منكب : دوش . و حماية : نگاه داشتن ( از ثانى ) . و
هامش
( 1 ) .E: آن .
( 2 ) .E: غز و غزازه .
( 3 ) . صحاح : 211 .
( 4 ) .BE: طرف .
( 5 ) .C: شمشير .
( 6 ) .C: + من .
( 7 ) .E: پسرها .
( 8 ) .E: حلق .