بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 311 - [ پختهى كار كردهاى مىبايد كه عمرى در شناخت نفس بسر كرده باشد ]
من عبد اللّه قطب الى الخليل الجليل النّجيب الشيخ صدر الملّة و الدّين محمد ، ايّده اللّه بالعصمة و رزقه الزّلفة . ( اما بعد ) چنانچه ديو استراق سمع از فرشته كند و آنچه شنود صد دروغ اضافهء آن كرده القا كند ، همچنين گاهى كه دل در فروغ روح افتد و اشراقات قدسى و احوال ذوقى او را روى نمايد نفس استراق بعضى از آن كند و آن را با صد خبيثه از خبايث خود آميزد ، چنانچه قليل آن نور ، در كثير آن ظلمات مستهلك و متلاشى شود و طبيعت سمّى پيدا كند كه موجب هلاك آدمى شود ، گاه با عجب شود ، گاه با دعوى گردد ، گاه با رعونت شود و اگر آن اشراق قدسى از باب نيّت نيكو باشد ، صد غرض فاسد داخل آن كند ، چنانچه اگر در ابتدا براى خدا در كار آمد به ميان كار نرسيده باشد كه تمام آن از دست وى باز ستده باشد و كارى نفسانى ساخته ، و اگر از باب عمل صالح باشد صد آفت بر آن درآورد و از پاى ننشيند تا آن را طالحترين عملى سازد كه « ربّ تالى القرآن و القرآن يلعنه » .
و اين مداخل نفس را هركس نشناسد و اغوار مكايد او را هر سالك نتواند دانست ، پختهء كار كردهاى مىبايد كه عمرى در شناخت نفس بسر كرده باشد و از ابتداى به اصابت فهم و تأييد غيب مؤيّد بوده باشد و خداى عزّ و جلّ اين باب فهم بر دل وى گشوده باشد به موهبت و تخصيص خويش و به كمند جذبهء الطاف او را سوى خويش كشيده باشد ، آنگاه كمند جذب در دست وى نهاده تا ديگران را بكشد و به راه صواب آورد و خفيّات مكر نفس ايشان را درآموزد تا آنكس كه خدا خواهد به معاونت او از چنگال ديو برهد و از ظلمات نفس به نور حق آيد
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
« 1 » و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم ، هو حسبى و
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 257 « خداوند سرور كسانى است كه ايمان آوردهاند ، آنان را از تاريكىها به سوى روشنايى به در مىبرد » .