( 745 ) فرحناك : خوشحال ، شاد .
( 746 ) ظاهرا از گفتههاى بزرگان متصوفه است . ر . ك . مصباح الهدايه ، ص 378 ، و در بستان السياحة ، ص 366 ، به صورت « اذا تم الفقر فهو اللّه و الفقير لا يحتاج الى اللّه و الى غيره » . و در ص 341 ، گلشن چهاردهم به صورت « الفقير لا يحتاج الى اللّه » آمده است .
( 747 ) ظاهرا از گفتههاى بزرگان متصوفه است . در بستان السياحة ، ص 253 ، به صورت « اذا تم الفقر فهو اللّه » .
( 748 ) زلّه : طعامى كه مردم فرومايه از جائى بردارند و با خود برند . ( فرهنگ معين )
( 749 ) ناانصافى : بىانصافى .
( 750 ) زحير : رنج ، مشقت ، سختى و ناراحتى ، پريشانى . ( لغتنامه ) ؛ زحير به معناى آزردگى و ناخوشى ، آزرده و ناخوش نيز به كار رفته است . ( آنندراج )
( 751 ) عمل به وصل تو نشيند : حاصل عمل نصيب تو مىشود .
( 752 ) زحير خوردن : اندوه خوردن . ( لغتنامه )
( 753 ) غوى : گمراه ( مجازا ) .
( 754 ) چه : مخفف چاه . ( فرهنگ معين )
( 755 ) پشيز : پول كوچك مسين يا برنجين كمبهاء . ( فرهنگ معين )
( 756 ) مولانا حسن طبيب : ظاهرا مولانا حسن گيل يا طبيب از مفاخر اطباى قرون هشتم و نهم هجرى . ر . ك . آتشكدهء اردستان ، ج 3 ، ص 591 .
( 757 ) مفخر : كسى يا چيزى كه به آن افتخار مىكنند . آنچه بدان فخر كنند . ( فرهنگ معين )
( 758 ) الحاد : از دين برگشتن . ( فرهنگ معين )
( 759 ) مولانا عبد اللّه طبيب اردستانى : ظاهرا وى از شاگردان مبرز مولانا حسن گيل است .
ر . ك . آتشكدهء اردستان ، ج 3 ، ص 591 .
( 760 ) مفارقت : جدائى ، مجازا به معنى مرگ .
( 761 ) قرآن : البقره ، بخشى از آيهء 3 .
( 762 ) قرآن : البقره ، بخشى از آيهء 3 .
( 763 ) قرآن : الانعام ، بخشى از آيهء 73 و السجدة ، بخشى از آيهء 6 .
( 764 ) الاشارة يكفيك : ترا اشارهاى كافيست ، مضمون مثل « العاقل يكفيه الإشارة » . عاقل را اشارهاى كافيست . ر . ك . امثال و حكم ، ج 1 ، ص 258 و اسرار التوحيد ، ص 15 .
( 765 ) روح القدس : يكى ديگر از كتابهاى پيرجمالى . اين كتاب سومين قسمت از كتاب شرح الكنوز است . اين كتاب مثنوى طويلى است در سه بخش دربارهء شريعت ، طريقت و حقيقت . هر يك از اين سه بخش مربوط مىشود به يكى از مشايخ در سلسلهء مؤلف : شهاب الدين سهروردى نمايندهء شريعت ، عبد السلام كامو ( يا كاموسى ) نمايندهء طريقت و مرتضى على اردستانى ( كه خرقهء خود را به پيرجمال سپرد ، يعنى او را به جانشينى خود منصوب كرد ) نمايندهء حقيقت مىباشد . اين مثنوى در سال 865 هجرى قمرى پايان يافت . ر . ك . عجبنامه ، ص 364 و نسخهء خطى كتابخانهء مجلس شوراى ملى به شمارهء 1132 .
مرآت الافراد ( فارسى ) — صفحة 334
مساهمون: پير جمال الدين محمد اردستانى
ص٣٣٤