به ترداد و تكرار اين آيت كريمه بر علمى عظيم بود از حضرت حقّ پس هركه تلاوت كتاب و مطالعت فصل الخطاب كند بايد كه تفكر در اين آيات و تدبّر در مطالعات فرونگذارد و إلّا سكوت اولى باشد .
و إذا وفّق اللّه عبدا إلى النّطق بأمر ما فما وفّقه إليه إلّا و قد أراد إجابته فيه و قضاء حاجته فلا يستبطئ أحد ما يتضمّنه ما وفّق له ، و ليثابر مثابرة رسول اللّه صلى اللّه عليه و سلّم .
يعنى هرگاه كه حق تعالى بنده را توفيق نطق به امرى ارزانى دارد ( ارزانى داشته باشد - خ ) و سعادت طلب روزى كند ، آن توفيق بدرقهء طريق اجابت و قضاى حاجتش خواهد بود ، بايد كه هيچ احدى دير نشمارد اجابت را كه در ضمن دعاء است و بر دعاء و طلب مواظبت نمايد چون مواظبت رسول عليه السلام .
على هذه الآية فى جميع أحواله .
برين آيهء شريفه كه تمامى شب را بدان گذرانيد و ترك مثابرت و مواظبت نكند در جميع احوال .
حتّى يسمع بأذنه أو بسمعه .
تا بشنود به گوش خود يا به سمع خويش ، كه اول جسمانى است و دوم روحانى .
كيف شئت أو كيف أسمعك اللّه الإجابة .
پس اى داعى بشنوى هر چگونه كه تو خواهى ، يا هر چگونه كه حقّ خواهد كه اسماع كند اجابت را .
فإن جازاك بسؤال اللسان أسمعك بأذنك ، و إن جازاك بالمعنى أسمعك بسمعك .
يعنى اگر مجازات كند حقّ به سؤال تو كه عملى است از اعمال جوارحت ، اجابت لبيك را از طريق گوش بشنواند ؛ و اگر مجازات به عمل قلبى كند جواب لبيك عبدى را از راه سمع قلبى بشنواند و ادراك مطلوب را روزى كند
شرح فصوص الحكم ( تحقيق حسن حسن زاده آملى ) ( فارسى ) — صفحة 755
مساهمون: حسين بن حسن خوارزمي
ص٧٥٥