فص حكمة فتوحية ( فاتحية - خ ) فى كلمة صالحية چون فتوح عبارت از حصول چيزى است از چيزى كه حصول آن چيز از آن چيز متوقع نباشد ، نسبت حكمت فتوح را به كلمهء صالح عليه السلام كرد از جهت خروج ناقه كه معجز آن حضرت بود از كوه ، و خروج ناقه از كوه چيزى غير متوقع است فلهذا نسبت حكمت فتوح به صالح عليه السلام نمود .
ديگر آنكه فتوح جمع فتح است مثل قلوب كه جمع قلب است ، و صالح نبى مظهر اسم « الفتّاح » بود و ازين جهت كوه از جهت ايشان منفتح شد و ناقه كه معجز آن حضرت بود از كوه بيرون آمد و اين انفتاح از جملهء مفاتيح غيب است و ازين سبب مقرون گردانيد حكمت فتوح را به كلمهء صالحيّه .
و در بعضى از نسخ چنين واقع شده كه « فص حكمة فاتحيّة » ، و آن نيز مؤيّد همين است كه ذكر كرده شد .
من الآيات آيات الرّكائب * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
يعنى از جمله آيات و معجزات آيات ركائب است و ركائب جمع ركيبه است ، و ركيبه آنست كه بر او سوار مىشوند تا به مطلوب برسند . و اين ركايب به حقيقت صورت نفوس حيوانيّهاند و نفوس حيوانيّه مراكب نفوس ناطقهاند چنانچه ابدان مراكب نفوس حيوانيّهاند ، و حاصل نمىشود مقاصد نفوس ناطقه الّا به نفوس حيوانيه و كمال نمىيابد مقصود نفس ناطقه إلّا به نفس حيوانى . پس نفوس حيوانيّه مراكب نفوس ناطقه باشند .