فص حكمة قدوسية فى كلمة ادريسية « 1 » « قدّوس » به معنى « مقدّس » است و اشتقاق او از « تقديس » است چون سبوح از تسبيح . و تقديس در لغت تطهيرست و در اصطلاح تطهير حق از هرچه لايق جناب او نيست از امكان و احتياج و نقايص كونيّه مطلقا ؛ و از جميع آنچه معدود باشد از كمالات به نسبت با غير او از موجودات مجرده و غير مجرده ، از براى آنكه حق سبحانه و تعالى و كمالات ذاتيّه او اعلاست از هر كمال كه ادراك او تواند كرد عقل و فهم يا خيال ، چنان كه اهل كمال در مخاطبه جناب كبريا و جلال گويند :
بيت :
اى پاك ز نقص و اى مبرّا ز عدم * در وصف تو كى پيش نهد عقل قدم
كى كور به سمع بيند الوان و صور * يا كر به بصر بشنود الحان و نغم
هامش
( 1 ) - فص ادريسى از غرر فصوص اين كتاب مستطاب به نام فصوص الحكم است . اين فص دوباره به اسم مبارك « فصّ حكمة ايناسيّة في كلمة الياسية » عنوان مىشود . ادريس همان الياس است - سلام اللّه عليه - . اين فص را شأنى است كه هيچيك از فصوص ديگر اين كتاب با آن مشاركت ندارد .
حضرت ادريس را ابو الحكماء گويند و هرمس الهرامسه خوانند . و او را نامهاى اخنوخ و هرمس و ارميس و الياس است . به رساله ما « نهج الولاية » رجوع شود ( ص 114 - انتشارات قيام قم ) .
با توفيقات خداوند سبحان در تعليقات بر فص الياسى برخى از اشارات در اين امر گفته آيد .