جماعتى از قوم خويش آهنگ مدينه كرد ، اما در بين راه وفات يافت . سخنان حكمتآميزى از او نقل شده است . ر ك . البيان و التبين ، ج 1 ، ص 18 . اعلام زركلى ، ص 37 .
خواجه امام الدين محمد
. برادر و جانشين شيخ الاسلام .
خواجه امام الدين مسعود
. امام الدين ضياء الدين مسعود ، پدر زين الدين على ، پدر شيخ الاسلام .
امية بن ابى الصلت
. امية بن عبد العزيز بن ابى الصلت اندلسى ، حكيم و رياضيدان و طبيب و شاعر قرن ششم . اديبى حكيم و در علوم اوايل ماهر بود . ر ك . تاريخ الحكماء ، صص 80 ، 157 ، 186 ، 209 ، 237 .
انس بن مالك
. ( 97 - 179 ) از ائمهء مذاهب اسلام و بنيانگذار فرقهء مالكيه . به احاديث و سنن و اطلاع از آنها و استناد بر آنها رغبت وافر داشت و در فتوا رأى در كار نمىآورد . ر ك . سلطان العشاقه ، ص 411 .
شيخ اوحدى كرمانى
. ابو حامد ( يا ابو حامه ) كرمانى ، عارف مشهور قرن هفتم . چندى مصاحبت محيى الدين ابن عربى را داشت . در سال 632 مستنصر خليفه وى را خلعت داد و به سمت شيخى رباط مرزبانيّه گماشت . بغداديان نزد او مىرفتند و از مجالس او فوائد برمىگرفتند . روش وى در طريقت مبتنى بر عشق به مظاهر و تجليات است . در 635 درگذشت . ر ك . آثار البلاد ، ص 164 . تاريخ گزيده ، ص 788 .
نفحات الانس ، ص 588 .
اويس قرنى
. اويس بن عامر بن جزء بن مالك ، از طايفهء بنى مراد . از پارسايان و تابعيان . اصل وى از يمن است . به درك صحبت پيامبر ( ص ) موفق نگرديد . در جنگ صفين در سپاه حضرت على ( ع ) بود و بيشتر بر آناند كه در همين واقعه ، به سال 131 هجرى ، شهادت يافت . ر ك . سلطان العشاق ، ص 411 . لغتنامهء دهخدا .
بايزيد بسطامى
. طيفور بن عيسى ابن سروشان ، ملقب به « سلطان العارفين » ، كه به دست امام على بن موسى الرضا ( ع ) اسلام آورد . به قول عطار قطب عالم و مرجع اوتاد بود . نظرى نافذ و جدّى بليغ داشت و پيوسته در مقام قرب و هيبت بود .