ص 389 .
شيخ ابو تراب نخشبى
. عسكر بن حسين يا عسكر بن محمد حصين نخشبى . از اجلّهء مشايخ خراسان و از فحول متصوفهء سدهء سوم . ظاهرا در 245 در باديهء بصره درگذشته است . ر ك . لغتنامهء دهخدا . نفحات الانس ، ص 51 .
ابو جعفر محذوم
. ظاهرا از زهاد قرن سوم . مؤلف نفحات الأنس او را غوث روزگار خود شمرده است و از قول ابن خفيفت حكاياتى از مشاهدات ابو الحسين درّاج در زهد و خلوص او نقل مىكند .
شيخ ابو حفص الحدّاد
. عمرو بن سلم يا سلمهء نيشابورى . از مشايخ صوفيه در قرن سوم هجرى است . عطّار در تذكرة الأولياء گويد : « او از محتشمان اين طايفه بود و كسى به بزرگى او نبود . » وفات او را بين سالهاى 264 تا 270 نوشتهاند . ر ك .
لغتنامهء دهخدا .
شيخ ابو حفص عمر بن محمد بن عبد اللّه بن محمود بن عمويه
، برادرزادهء ابو النجيب عبد القاهر سهروردى ، عارف معروف ، كه نسبت تعليم او به احمد غزالى مىرسد .
از آثار اوست : عوارف المعارف ، رشف النصائح ، أعلام التقى و اعلام الهدى . مؤسس فرقهء سهرورديه و مرشد سعدى و اوحد الدين كرمانى است . ر ك . لغتنامهء دهخدا .
ابو ذر غفارى
، از كبار صحابه . پس از چهار كس به پيامبر ايمان آورد و تا رحلت رسول ( ص ) شرف مصاحبت داشت . پس از وفات ابو بكر به شام رفت و تا روزگار عثمان همانجا زيست . چون به اعمال معاويه خردهها مىگرفت معاويه به اجازهء عثمان او را به ربذه تبعيد كرد و همانجا به سال 32 هجرى درگذشت . ر ك . لغتنامهء دهخدا .
ابو سعيد ابو الخير
. فضل اللّه ابو الخير ميهنى ، صوفى و شاعر بزرگ و مشهور قرن چهارم و پنجم ( 357 - 440 ) . پس از آنكه تحصيلات ادبى و دينى را در ميهنه و مرو و سرخس انجام داد ، چندى در سرخس و نيشابور و آمل به رياضت و سلوك سرگرم بود تا عارف كاملى شد و در خانقاه خود در ميهنه و چندى در نيشابور ، به ارشاد سالكان و وعظ و هدايت پرداخت و در هشتاد سالگى در ميهنه درگذشت . او از قديمترين كسانى است كه اصول تصوف را در خراسان اشاعه داد و قول و سماع را