شيخ ابو الحسين درّاج بغدادى
. خادم ابراهيم خواص . در قرن سوم و چهارم مىزيست . به صحبت شيخ ابو عمرو دمشقى و ابو عمران مزين رازى رسيد . در 320 هجرى وفات يافت . ر ك . نفحات الانس ، ص 174 .
ابو الدرداء
. از كبار صحابهء كرام و از فقيهان بلندپايه . پيامبر او را با سلمان فارسى مواخات داد . يكى از گردكنندگان قرآن است . در همهء غزوات رسول اكرم ، جز احد ، حضور داشته است . ر ك . حبيب السير ، ص 172 .
شيخ ابو بكر شبلى
. عارف معروف قرن سوم و چهارم ( 247 - 334 ) . اصل او از اسروشنهء خراسان است . پدرش حاجب بزرگ خليفهء عباسى بود . ابو بكر مدتى ولايت دماوند داشت ؛ سپس حاجب موفق ، خليفهء عباسى شد . پس از آن ، مشاغل ديوانى را ترك گفت و به عبادت پرداخت . به دست خير نساج ، از بزرگان تصوف ، توبه كرد و دارايى خود را در راه خدا بخشيد . از راويان حديث است . به فارسى و عربى شعر مىسرود . در رياضت و مجاهده چنان بود كه او را ديوانه پنداشتند .
سخنان عارفانهء بسيار از او مأثور است . در 88 سالگى وفات يافت . ر ك .
سلطان العشاق ، ص 42 . طبقات الصوفية سلمى ، ص 337 . كشف المحجوب ، ص 195 .
حلية الاولياء ، ج 10 ، ص 389 . تاريخ بغداد ، ج 14 ، ص 389 .
شيخ ابو بكر ورّاق
. ابو بكر محمد بن عمر ورّاق ترمذى . از مشايخ برجستهء صوفيه در قرن سوم و از مردم ترمذ . در بلخ مىزيست . در علم و ورع يگانهء روزگار بود . شعر مىسرود و صاحب تصانيف فراوان است . مشهورترين اثرش العلم و المتعلّم است .
ر ك . طبقات الصوفيهء انصارى ، ص 318 . طبقات الصوفيهء سلمى ، ص 221 . فضائل بلخ ، ص 261 . ترجمهء رسالهء قشيريه ، ص 26 .
زاهد ابو بكر همدانى
. شيخ احمد بن حسين ، از عابدان نامور شيراز در قرن چهارم هجرى قمرى . ميان او و شيخ كبير ( شيخ ابو عبد اللّه محمد خفيف ) بحث بسيار در تقوا و ورع بوده است . در 363 وفات يافت . بقعهء او در شيراز زيارتگاه عمومى است . استاد نور الدين ، معلم قرآن شيخ الاسلام ، خادم آن بقعه در آن عصر بوده است . ر ك . نفحات الاسلام ، ص 199 . هزار مزار ، ص 210 . تاريخ بغداد ، ج 14 ،