و چون سالك راه خدا را بايد مجامع باطن و ظاهر و صورت و معنى و قلب و قالب به حق مشغول باشد پس همچنانكه حقيقت قلب او بايد مشغول ياد حق و حضور ذات تعالى شانه باشد بايد لسان قلب او به اقامه صلاة كبرى كه نطق قلبى است مشغول باشد و عين قلب او در مراقبه سكينه قلبيه كه رقم قلبى است مستغرق باشد و لسان قالب او به اقامه صلاة صغرى كه نطق قالبى است اشتغال نمايد و سمع باطن او باستماع صلاة كبرى و سمع ظاهر او باستماع صلاة صغرى ملتذ گردد و باب قلب او كه عنوان صدور است برقم سكينه صدريه مرتسم گردد و لوح ناصيه او بنقش سكينه عقليه منقش باشد تا هيچ از اجزاء ظاهره و باطنهء او از حق خالى نباشد و راهزنان شياطين الجن و الانس را هيچ حال و از هيچ منفذ در او مجال تطرق و نفوذ نماند چنان كه عارف لا ريب حضرت لسان الغيب قدس سره فرموده بيت -
من آن نيم كه دهم نقد دل بهر شوخى * در خزانه به مهر تو و نشانه توست
و من الله تعالى التوفيق
فصل دويم در ذكر قسمى از اوراد كه در هنگام جمعيت و اقبال و فرصت و فراغ بال به آن اشتغال بايد نمود
و اگر حضور و جمعيتى و فرصت و فراغتى نباشد ترك آن را مضرتى نباشد از آن جمله