سجادهء مبارك خود را بر سر چوب انداخت ، چون برداشتند تمام بود ، و از سر ديوار گذشته بود ، و خلق در آن متحير بماندند ، و در اين قضيه منكران مريد شدند . و اين حكايت معروف و مشهور است ميان اهل شيراز ، و از آن چوب قدرى مانده است و هركه را مرضى يا تبى پيدا مىگردد ، قدرى از آن چوب مىسوزاند و آن زحمت زائل مىشود . و عظيم مجرب است .
و از شيخ منقول است كه فرمود كه : سر تربت من از اولياء حق تعالى خالى نباشد ، و الحق چنين يافتيم .
فصل [ شرح رياضاتى كه شيخ - قدس اللّه روحه العزيز - در ابتداء حال كشيده ]
شرح رياضاتى كه شيخ - قدس اللّه روحه العزيز - در ابتداء حال كشيده بيش از آن است كه تعداد آن توان كرد يا در قلم توان آورد ، از صيام و قيام و انواع رياضات و اصناف اوراد كه او را بوده است و شبانروزى از معتبران چنان استماع افتاد كه از نماز چاشت تا به شصت ركعت گزاردى ، و احياء شب از او معروف و مشهور بود ، و گريهء بسيار كردى ، و آه بىشمار زدى ، و چندان گريه كرده بود كه از آثار گريه بر روى عزيزش نشانى بود . چنانچه وقتى كه ذوقى پيدا شدى و رقتى كردى ، اشك چشم مباركش به ميانهء آن نشانه فرود آمدى ، و گاهگاهى كه غلبات شوق ظاهر گشتى ، همچون فواره اشك از چشمش دُرافشان گشتى .
و نقل است از خادمى از خدام شيخ كه شبى از شبها شيخ - رحمة اللّه عليه - در خلوتخانهاى كه معبد او بود ساكن بود ، و من بر در آستانه خفته بودم ، شب همه شب احساس چكيدن آب مىيافتم ، با خود مىگفتم : مگر باران مىبارد . تا هنگام اوراد شيخ در رسيد ، به عزم وضو بيرون آمد ، من در اندرون رفتم ، سجاده و جاى شيخ تر شده بود . چون معلوم شد كه باران نباريده بود ، دانستم كه آن همه اثر اشك چشم شيخ بود .
و بيشتر مشايخ ، طريقت ايشان آن بود ، كه ابتداشان مجاهده بود ، و انتهاشان الطاف مشاهده و لهذا قيل : المشاهدات مواريث المجاهدات .