من پاى همى ز سر نمىدانم
452
بجز غم خوردن عشقت غمى ديگر نمىدانم
452
كجا بودم كجا رفتم كجاام من نمىدانم
454
زلف و رخت از شام و سحر بازندانم
455
من اين دانم كه مويى مىندانم
455
چو خود را پاك دامن مىندانم
456
از عشق در اندرون جانم
457
چون نام تو بر زبان برانم
458
گر در سر عشق رفت جانم
458
از در جان درآى تا جانم
459
ز تو گر يك نظر آيد بجانم
460
از اين دريا كه غرق اوست جانم
461
درين نشيمن خاكى بدين صفت كه منم
462
دست مىندهد كه بىتو دم زنم
463
چون ندارم سر يك موى خبر زانچه منم
463
زهره ندارم كه سلامت كنم
465
دل ز عشقت بىخبر شد چون كنم
466
قصهء عشق تو از بر چون كنم
467
دل ندارم صبر بىدل چون كنم
467
رفت وجودم بعدم چون كنم
468
دل ز دستم رفت و جان هم بىدلوجان چون كنم
469
آه گر من ز عشق آه كنم
470
بىرخت در جهان نظر چكنم
471
مىكنم عهد و باز مىشكنم
472
چاره نيست از توام چه چاره كنم
472
هر زمان بىخود هوايى مىكنم
473
اين دل پردرد را چندان كه درمان مىكنم
474
محلم نيست كه خورشيد جمالت بينم
475
چشم از پى آن دارم تا روى تو مىبينم
476
دردا كه ز يك همدم آثار نمىبينم
476
به دريايى درافتادم كه پايانش نمىبينم
477
در درد عشق يكدل بيدار مىنبينم
478
اى برده بزلف كفر و دينم
479
در ره او بىسر و پا مىروم
479
هر شبى وقت سحر در كوى جانان مىروم
480
ما هر چه آن ماست ز ره برگرفتهايم
481
ما بعهد حسن تو ترك دل و جان گفتهايم
482
باده ناخورده مست آمدهايم
483
ما مى از كاس سعادت خوردهايم
484
دست در عشقت ز جان افشاندهايم
484
ما ز عشقت آتشين دل ماندهايم
485
در چه طلسمست كه ما ماندهايم
485
ما رند و مقامر و مباحىايم
486
ما درد فروش هر خراباتيم
486
گرچه در عشق تو جان درباختم
487
هر چه همه عمر همىساختم
488
بس كه جان در خاك اين در سوختيم
488
تا به دام عشق او آويختيم
489
تا بعشق تو قدم برداشتيم
490
تا با غم عشق آشنا گشتيم
490
ما ترك مقامات و كرامات گرفتيم
491
ما بار دگر گوشهء خمار گرفتيم
491
هر آن نقشى كه بر صحرا نهاديم
492
تا ما ره عشق تو سپرديم
493
تا دردى درد او چشيديم
494
ما ز خرابات عشق مست الست آمديم
495
چه مقصود ار چه بسيارى دويديم
496
دردا كه در اين باديه بسيار دويديم
497
تا ما سر ننگ و نام داريم
497
ما ننگ وجود روزگاريم
498
ما مرد كليسيا و زناريم
499
چون زلف تاب دهد آن ترك لشكريم
500
ما در غمت به شادى جان بازننگريم
501
من نميرم زانكه بىجان مىزيم
502
اى صدف لعل تو حقهء در يتيم
502
بر هر چه كه دل نهاده باشيم
503
بيا تا رند هر جايى بباشيم
504
ساقيا خيز كه تا رخت بخمار كشيم
504
اكنون كه نشانهء ملاميم
505
بيار آن جام مى تا جان فشانيم
506
ما گبر قديم نامسلمانيم
506
گاه لاف از آشنايى مىزنيم
507
وقت آن آمد كه ما آن ماه را مهمان كنيم
508
ما ره ز قبله سوى خرابات مىكنيم
509
ما چون بىماييم از ما ايمنيم
511
گر مردى خويشتن بهبينيم
511