16 فصل فى معنى الياء و الهاء
( 99 ) يا و ها اشارت خطاب غيب است از غيب غيب را ، خاصّ است غيبت را و حضور را « 5 » . تنزيه قدم در حدث از حدث اشارت هويّت محض توحيد است عشّاق را ، از حق به حق را - تبارك اسمه - . اوست كه بجميع صفات در حروف تهجّى تجلّى مىكند ، ارواح پيغمبران و اوليا را و جان ملكوتيان را . آنگاه با ايشان خطاب كند كشف غيب را در حال ايشان .
17 فصل فى شطح النبى صلّى اللّه عليه و سلّم
( 100 ) امّا آنچه سيّد گفت از متشابهات در شطحيّات در زمانى كه سكر محبّت و عشق در مقام التباس برو غالب آمد ، چون مشاهد بود حق را به حق ، نعوت قدم در افعال و صفات برو پيدا آمد « 15 » ، در عين جمع افتاد . گفت « خلق اللّه آدم على صورته » و « رأيت ربّى فى احسن صورة » و « وجدت برد انامله » و « الكرسىّ موضع القدمين » و « ينزل اللّه كلّ ليلة » و حديث ضحك و صلاة و استلقاء و وضع القدم على جهنّم و امثال اينها . از حديث صفات عبارات افشاى ازليّات بود ، و حقيقت عيون صفات بنعت ظهور در معاينات ، لكن مكر « 21 »
هامش
( 5 ) و حضور را : وى حضور راSM( 15 ) آمدM: بودS( 21 ) مكرS: -M