برآمده است . گوئى كه از صفت شنيده است از نفس خويش با نفس خويش . گويد
« يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ »
« 2 » يمكن كه دو نور است از نور فعل كه در سمع و بصر آفريده است . ممكن كه بدين دو نور عقل قدسى و روح ملكى خواهد ، يا غيب كلّى ، يا نور غيب ، يا
« كِراماً كاتِبِينَ »
« 5 » . اينها به منزلت نور سمع و بصرند .
نبينى كه خواجهء دهر - عليه السّلام - اين دو وزير ممالك نبوّت را گفت « ابو بكر و عمر - رضى اللّه عنهما - انّهما بمنزلة السّمع و البصر . »
( 1196 ) محض بيان پيشم عقل قدسى نمايد « 8 » ، آنك از حقّ ابتدا صادر شد ، يعنى روح و عقل روايت كنند از قدم . بقدم معرفت قديم خواهد كه ازو ظاهر شد ؛ يا توحيد ، يا ايمان ، يا ظهور فعل ، يا نور قدم بعينه .
( 1197 ) آنچ مرا افتاد « 12 » ازين نور قدم ( است ) ، كه از غيب الغيب روايت كند . غيب آنجا نعت حقّ يا صفت « 13 » حقّ است ، يا ذات صفت ، يا ذات ذات .
( 1198 ) آنچ مرا افتاد ازين غيب ، علم حقّ است . علم قديم علم اسم اعظم شنيد ، يعنى اسم الجمع كه از ذات و صفات خبر دهد ، و اين اسم مبين است كه كون بذات قايم است .
هامش
( 2 )يَوْمَ تَشْهَدُ . .: سورهء 24 ( النور ) آيهء 24
( 5 )كِراماً كاتِبِينَ: سورهء 82 ( الانفطار ) آيهء 11 ، الملكين الحافظينA( 8 ) نمايد : نماندSM، محض ما بان لى من معناه انهما العقل القدسى الذى اول ما صدر من الحقA( 12 ) آنچ مرا افتاد . . : ما وقع لى منها نور القدمA( 13 ) يا صفت : وصفSMأو صفةA