كه برو بياشفتند « 1 » اصل آدم . بقياس باطل « 3 » ( خيريّت ) خود را بديد .
« أَبى وَ اسْتَكْبَرَ »
« 2 » . گفت
« خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ . » *
« 4 » اگر گل آدم بشناختى ، خاك قدمش بخوردى ، ليكن از رؤيت اصطفائيّت ازليّت درافتاد در رؤيت لعنت ازليّت خويش « فاختلط أمره و ساء ظنّه » ، فقال
« أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ »
« 5 » و بقى فى الحجاب ، و تمرّغ فى التراب ، و لزم بالعتاب الى أبد الآباد .
( 1012 ) اين از شرط طاسين است كه او را گفتيم . و او را طاسين مشيّت است ، و صورت طاسين اينست :
349 فصل ( فى القطعة 1 من طاسين المشيئة )
( 1013 ) « دايرهء اوّل مشيّت است ، ثانى حكمت ، ثالث قدرت ، رابع معلومات ازليّت . » قال « 14 » « ابليس گفت : اگر در دايرهء اوّل روم ، در دايرهء ثانى مبتلا شوم . و اگر در دايرهء ثانى حاصل شوم ، در دايرهء ثالث مبتلا شوم . و اگر از ثالثم منع كنند « 17 » ، برابع مبتلا شوم . فلا ولا ولا ! بمانم در لاء اوّل . لعنت كنندش « 18 » در لاء ثانى . بثالث اندازند او را . رابع چون باشد ازو ؟
هامش
( 1 ) كه برو بياشفتند . . : الذى ألبس عليه معرفة آدمA( 3 ) بقياس باطل . . : فرأى الخيرية فى نفسه بقياسه الباطلA( 2 )أَبى . .: سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 32
( 4 )خَلَقْتَنِي . .: سورهء 7 ( الأعراف ) آيهء 11
( 5 )أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ: أيضا ، آيهء 11
( 14 ) قال : + گفتSM( 17 ) كنند : كندSMو ان منعتA( 18 ) لعنت كنندش . . . باشد ازوSM: و لعنت الى الثانى فطرحت الى الثالث و أين منى الرابع ؟A