و طور دو مرآة تجلّى بودند ، سجود كردى ، كه در حقيقت فعل و فاعل و مفعول واحدست . اگر صاحب نظر بودى ، موسى را تغيير نكردى ، زيرا كه موسى مخصوص بود بتجلّى و أمر تجلّى صرف حظّ اوست « 3 » ، و تجلّى در فعل و أمر حظّ حقّ است . موسى مراد حقّ بمراد خود برگزيد .
( 999 ) آنچ گفت ( در ) ترك امر : « ابتلا بود ، نه امر » نه چنان بود . امر ابتلا بود ، و أمر مراد بود . ابتلا با آنكس گرديد ، و أمر با حقّ . بأمر ( و ) ابتلا « 7 » محجوب بود از حقّ . هر كه صرف باشد در توحيد به حقيقت ، از درك امتحان تخلّص يابد . مادام چون مبتلا بود ، در حبّ صافى نبود بنعت حبيبيّت « 10 » منزّه از علل و تغاير و ابتلا و أمر .
( 1000 ) گفتنش كه « آن تلبيس بود » يعنى تغيّر صورت « 11 » « حال بىمعوّل است ، زيرا كه اگر بگردد ، معرفت صحيح است » ، بدانك « 12 » تغيّر ظاهر عكس باطن است . عارف شاهد حقّ است همچون يوسف ، زيرا كه قبلهء حقّ « 14 » است . تغيّر نقصان است ، زيرا كه در ظاهر و باطن ملتبس بجمال و جلال حقّ است . صفت حقّ نگردد ، و متلوّن نشود . مسخ قهرست و ختم « 16 » . تغيّر اوست از حال حسن به حال قبح ، « 17 »
هامش
( 3 ) تجلى صرف حظ اوست : بتجلى صرف خطابستSMلأن موسى كان مخصوصا بالتجلى و الأمر ، فالتجلى صرفا حظه ، و التجلى فى الفعل و الأمر حظ الحق ، فأثر مراد اللّه على مرادهA( 7 ) بأمر و ابتلا : بأمر ابتلاSMفكان بالأمر و البلاء محجوبا عن الحقA( 10 ) حبيبيت : حيثيتS( 11 ) صورتS: -M( 12 ) بدانك : و بدانكSMافهمA( 14 ) قبلهء حقSM: قبلة الخلقA( 16 ) و ختم : ختمSMالمسخ قهر و ختم و اللّه يغيره عن حال الحسن الى حال القبحA( 17 ) قبحM: قبيحS