در ربوبيّت و براهين سلطانش ، در قرب و رحمت « 1 » ، و كرم ، و عفو ، و غفران ، و ملك مبينش در هر ذرّهئى بهر ذرّهئى ، تا او را حاصل شود عرفان اثبات وحدانيّت و ذات قديم حقّ ، كه موصوف است بجميع صفات . و اين ظاهر ايمانست جميع مؤمنان را برّ و فاجر .
310 فصل ( فى القطعة 1 من طاسين الدائرة أيضا )
( 886 ) امّا باب ثانى كه در دايره است ، سناء صفات حقّ خواهد كه به اجانين در افعالش ظاهر مىشود ، و آن بمراد حقّ و اصل است .
شايد كه قلب مريد بدان رسد ، آن مبتدى كه در درجهء اوّل كه گفتيم ، متمكّن ايمان باشد . آنگه از رؤيت اين سنا منقطع شود و دايم نماند « 12 » ، زيرا كه اين جايگاه محلّ تجلّى صفاتست ، و مريد از حمل واردش ضعيف است ؛ آن معرفتش منقطع شود ، بازگردد ، و علمش « 14 » بدان نرسد . امّا اگر متمكّن شود در مشهد اين نور و معرفت آن ، ممكن بباب ثالث رسد .
( 887 ) بباب ثالث - كه تحت دايرهء ثانيست - طالب و حقيقت خواهد . اين طالب اگر بدانجاى رسد ، در نور اصل صفات افتد ، و آن حقيقت حقيقتست . متحيّر شود ، چون در آن بحر غوص كند ، و غرق شود در قعر آن ، و از صولت اين فانى شود . اگر حقّ خواهد ، تمكين او بلطف كند بر وى در مشاهدهء اصل صفت . بشناساند وى را
هامش
( 1 ) در قرب و رحمتSM: و قرب رحمتهA( 12 ) نماند : بماندSMلا يدومA( 14 ) و علمشS: و عملشMغير عالم بهA