است . قرب قرب است در بعد بعد ، و بعد بعد است در قرب قرب .
قال اللّه تعالى
« فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى . »
« 2 » « و العجز عن درك الادراك « 3 » ادراك » نشناخت الا بعد از نكره ؛ متحيّر نشد در نكره « 4 » الا بعد از معرفت . ايمان كفر كفرست ، و كفر كفر ايمانست . چنين باشد حال حدث در قدم ابدالآباد .
239 فصل ( فى الشطحيّة 15 للحلّاج )
( 717 ) حسين را پرسيدند كه « بدايت خوشتر است يا نهايت ؟ » گفت « آنچ جمع نشود ، تخيير در آن چون افتد ؟ نهايت را ذوق استطابت نيست . آن تحقيق است . » ديگر گفت « امم ماضى و قرون خالى مردند ، و پنداشتند كه يافتند ، از غيب به ذرّهئى از حظّ برنداشتند ، و از علم شمّهاى نشنيدند . »
( 718 ) قال : جانا ! بدايت بدايت كونست ! حق را نهايت نيست ، و نه نيز بدايت . عارف را نهايت است ، و معرفت را نهايت نيست . چون نهايت مستحيل است ، بدايت درو چون رسد ؟ قال اللّه تعالى
« قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً . »
« 16 » بدايت مريد وجود مريد است ، و آن علّتست . بىاو « 17 »
هامش
( 2 )فَمَنْ يَكْفُرْ . .: سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 257
( 3 ) عن درك الادراكA: عن إدراك الإدراكMعن الادراكS( 4 ) در نكرهM: -Sفى النكرةA( 16 )قُلْ لَوْ كانَ . .: سورهء 18 ( الكهف ) آيهء 109
( 17 ) بىاو حقيقتS: بىحقيقتM