هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا . » « 1 - » آنك صدّيق بود ، صفت محنت ازو زوال « 1 » نيامد . آنك مؤمن بود ، معرفت ازو « 2 » به زلّت كى « 3 » جدا شود « 4 » و كى زوال آيد .

ملك تعالى چهار كس را صدّيق خواند « 5 » ، هر كسى در ضمن آن صفت خلعتى يافتند . ادريس را صدّيق خواند : « إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا . » « 2 - » و در ضمن آن رفعت يافت : « وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا . » « 3 - » ابراهيم را صدّيق خواند و در ضمن صدق خود خلّت يافت « 6 » : « وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا . » « 4 - » مريم را صدّيقه خواند ، در ضمن صدق خود طهارت يافت « 7 » : « إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاكِ « 8 » . » « 5 - » يوسف را صديق خواند ، در ضمن صدق خود مملكت يافت « 9 » ، « وَ كَذلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الْأَرْضِ . » « 6 - » تا عالميان بدانند كى هرچ در عالم لطف و احسان است ، همه در « 10 » صدق و ايمان است . « 11 » اينجا مؤمن را شكى « 12 » بدل « 13 » درآيد گويد : اگر رفعت است صدّيقان راست « 14 » ، « و كذا الخلّة و الطهارة و الولاية « 15 » . » و مرا كى صفت ايشان نيست ، از مرتبت « 16 » ايشان كى نصيب باشد « 17 » ؟ ملك تعالى گفت اگر ترا كردار صديقان نيست ، مرا لطف كريمان هست . قدم در راه معرفت نه و سر بر خط طاعت نه « 18 » ، تا منت بر سمند عنايت نشانم و به خيل صدّيقان « 19 » درآرم « 20 » ، « فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ « 21 » . » « 7 - » « قوله : يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ . » « 8 - »