ص 249 ، س 4 : جناية العبد . . .
جنايت بنده بر خواجهء اوست .
ص 249 ، س 9 : جناية العبد . . .
جنايت بنده بر مولاى او هدر است . . . خمير را رساندم .
ص 249 ، س 23 : قل اللهم مالك . . .
بگو : اى خدا اى دارندهء پادشاهى .
ص 250 ، س 7 : خلق الخلق . . .
مردمان آفريده شدند تا از خدا كسب عزت كنند نه اينكه او بديشان عزت يابد .
ص 250 ، س 29 : ربيت الاديم . . .
وقتى گفته مىشود : ربيت . . . كه فرش را اصلاح كنند و رفو و تعمير نمايند .
ص 251 ، س 12 : و رحمتى وسعت . . .
رحمت من همه چيز را فراگرفته است .
ص 251 ، س 16 : رحمن باهل . . .
مهربان است به اهل آسمانها كه ايشان را در آنها ماندگار ساخته ، بر ايشان جامهء شايان ايشان پوشانده ، از آب و خوراك بىنيازشان گردانيده ، طاعات را بديشان ارزانى داشته ، و ايشان را از گناهان معصوم كرده است .
و بخشاينده است بر اهل زمين كه پيامبران به سوى ايشان گسيل كرده ، كتابها بر ايشان فروفرستاده ، امر و نهى كرده و ايشان را مهلت نداده ، و هشدار به ايشان داده است . اين گفتهء ضحاك است .
ص 251 ، س 27 : ان ارحم ما . . .
مهربانترين حالت پروردگار نسبت به بنده زمانى است كه در گورش نهند .
ص 251 ، س 28 : رحمن التوفيق . . .
رحمان توفيق بر طاعت است و رحيم به نگهدارى از معصيت .
ص 251 ، س 29 : رحمن بقبول . . .
رحمان به پذيرش طاعت است و رحيم به آمرزش معصيت .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 1871
مساهمون: محمد روشن
ص١٨٧١