ص 159
س 13 : ق : « صفوى باشند » ندارد ، به اصل اندر صوفى
ص 162
س 2 : ق : مر آنكس را مشيعت كردى س 5 : ق : بتپرستى بود س 10 : ق :
تفكر است و اعتبار س 11 : ق : تفكر اندر مىفگنند س 12 : ق : تفكر آخر افگنند س 18 : ق : هركه مر نفس را حظهاى وى بدهد س 18 : ق : و مر اين را مثلى است س 21 : ق : بيش بىادبى س 22 : ق : برخوردارى بردارند س 25 : ق : كرده بودند
ص 163
س 28 : ق : پاداشن يافت س 29 : ق : ورا بگزيد
ص 164
س 9 : ق : بجمله آن وى باشد س 10 : ق : به حكم نگاه داشتن س 12 : ق :
بدان وصف بيند كه اندر س 15 : ق : گرد نيايد
ص 166
س 2 : ق : چون قفا به سايه كنى به دم دود و رفتن بر س 12 : ق : از آن برتر كه مرورا س 27 : ق : از پس قفا فگند باز به طاقت خويش . . . به جاى آرد و همه هواها از پس قفا افگندن آن بود كه از كردارها هيچ
ص 169
س 17 : ق : گفت تصوف ، به جاى ماندن همه
ص 171
س 14 : ق : دل بر خلق س 17 : ق : مرا به دل الم آمد س 21 - 19 : ق : عبارت افتاده در متن از همين نسخهء ق است .
ص 172
س 5 : ق : كنيزكى مرا خداى عطا كرد س 7 : ق : تا خداى تعالى مر مرا اين آرزو كرامت كند س 20 : ق : « و مفارقه . . . » نيامده در ق
ص 173
س 8 : ق : فرامشتكارى
ص 174
س 21 : ق : فريشتگانيد س 22 : ق : حق وى بتواند گزاردن اين عذر هست كه
ص 178
س 23 : ق : پذيرند به ستدن س 26 : ق : مفلسترين خلق