ص 1040 ، س 27 : قَدْ أَفْلَحَ . . .
مؤمنانى رستگارند كه در نماز خود سر به زير باشند .
ص 1041 ، س 5 : انما الاعمال . . .
كار به نيتها است ، به هركس آن رسد كه نيت او است .
ص 1041 ، س 7 : لو خشع قلب . . .
اگر دل اين مرد نرم بود اندام او نيز نرمش داشت .
ص 1041 ، س 10 : نح يدك . . .
از ريش خدا دست بدار !
ص 1041 ، س 14 : هل قلت هذا . . .
آيا تو چنين گفتى ؟ گفت : آرى . گفت : چرا گفتى ؟ گفت : بنده از آن كيست ؟ گفت : بندهء خدا است ! گفت پس ريش از آن كيست ؟ گفت : بنده و هرچه دارد از آن خدا است . خليفه گفت : سپاسگزارم خدا را كه دست مرا به خون تو نيالود .
[ در متن چاپى در س 14 افتادگى دارد و عبارت درست چنين است : قال له العبد و ما في يده لمولاه فقال الخليفة . . . ]
ص 1041 ، س 17 : شغله اقباله . . .
توجه او بدان كار او را از ديگران بازداشت هرچه از جز خدا دور شود توجه او به خدا افزايش يابد و هرچه از خدا دور شود به جز خدا نزديك گردد .
ص 1041 ، س 22 : رب صائم . . .
چه بسا روزهدار كه تنها گرسنگى از آن او است و چه بسا شب زنده دار كه فقط بيدارى كشيده باشد .
ص 1041 ، س 26 : و قال قائل . . .
برخى گفتند : مؤمن را به ايمانش از عذاب ايمن مىدارد . هرگاه مؤمن اقرار كند و راست گويد و فرائض واجب را انجام دهد ، و از منهىها دورى جويد ، از عذاب خدا در امان باشد .
ص 1042 ، س 3 :
وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ . . .
تو به ما ايمان ندارى ، يعنى سخن ما را باور نمىكنى ؟